Postanowienie II AKzw 992/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 992/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Alina Kamińska Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Anny Malczyk po rozpoznaniu w sprawie R. J. K. s. E. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 13 maja 2014 r. sygn.akt II 1 Kow 609/14/pr w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 13.05.2014r. Sąd Okręgowy w Łomży odmówił udzielenia skazanemu R. J. K. przerwy w odbywaniu kar 9 miesięcy oraz 1 roku pozbawienia wolności oraz 50 dni zastępczej kary pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Opolu w sprawach II K 487/07 i II K 922/10. Od orzeczenia tego odwołał się skazany. Wskazał, że przed osadzeniem pracował w Niemczech i jeśli do końca maja podejmie pracę, to go nie zwolnią. Musi pracować, aby wesprzeć finansowo chorą żonę. Chciałby też jej pomóc przy remoncie mieszkania. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy wszechstronnie rozważył całokształt okoliczności sprawy, a wyprowadzony w konsekwencji wniosek o braku podstaw do udzielenia R. J. K. przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności jest prawidłowy. Brak możliwości wsparcia bliskich jest naturalną konsekwencją odbywania orzeczonej prawomocnie kary i odstępstwo od ciągłości jej wykonania dopuszczalne jest tylko w szczególnych, wyjątkowych wypadkach, które w niniejszej sprawie nie zachodzą. Podkreślić należy, że przesłanką udzielenia przerwy nie może być groźba utraty zatrudnienia, gdyż niemożność świadczenia pracy jest normalnym następstwem izolacji w zakładzie karnym. Jednocześnie czyniąc plany na przyszłość skazany musi przede wszystkim brać pod uwagę konieczność odbycia orzeczonej kary, która powinna być wykonana bez zbędnej zwłoki. Zaś od czasu wydania wyroków skazujących, licząc się z koniecznością odbycia kary, R.J.K. miał możliwość i powinien był uregulować wszelkie sprawy życiowe. Izolacja w zakładzie karnym zawsze komplikuje sytuację skazanego, który jednak musi ponieść konsekwencje popełnionego przestępstwa. Również stan zdrowia żony i jej sytuacja materialna nie mogą być wyznacznikiem zastosowania postulowanej regulacji, zwłaszcza jeśli się zważy, iż S. K. pracuje i jak sama podkreśla w piśmie z dnia 16 czerwca 2014r. jej zarobki umożliwiają pokrycie bieżących kosztów utrzymania. Podzielając stanowisko sądu penitencjarnego o braku okoliczności wyczerpujących dyspozycję art. 153 § 2 k.k.w., Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.