Postanowienie II AKzw 990/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 990/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Alina Kamińska Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Anny Malczyk po rozpoznaniu w sprawie A. B. s. J. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 8 maja 2014 r. sygn.akt II 1 Kow 532/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 08.05.2014r. Sąd Okręgowy w Łomży odmówił udzielenia skazanemu A. B. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kar 1 roku, 6 miesięcy, 2 lat i 10 miesięcy oraz 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Sochaczewie w sprawach II K 351/08, II K 374/09, II K 185/12 i II K 232/13, których koniec przypada na dzień 21.06.2017r. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany podnosząc, że w zakładzie karnym zachowuje się właściwie, odbył terapię odwykową, okres odbytej kary spowodował u niego trwałe i pozytywne zmiany. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W uzasadnieniu swego postanowienia Sąd I instancji podał, z jakich powodów stawianie pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec A. B. nie jest możliwe. Aprobując tę argumentację Sąd Apelacyjny nie ma obowiązku jej powielania, a zwłaszcza że skarżący nie przytoczył żadnych argumentów podważających tok rozumowania i wnioskowania sądu. Zapewnienia i deklaracje słowne skazanego o przestrzeganiu prawa w przyszłości, zawarte w złożonym przez niego zażaleniu, w kontekście dotychczasowego trybu życia, wielokrotnej karalności i nieskuteczności kar wymierzanych z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, nie dają podstaw do stawiania dodatniej prognozy kryminologicznej. Należy jedynie dodać, że z akt osobowych cz. B wynika, że u skazanego rozpoznano cechy osobowości dyssocjalnej: brak poszanowania norm społecznych, niską tolerancję na frustrację, skłonność do drażliwości i dysforii, skłonność do zachowań agresywnych. Takie właściwości skazanego wskazują na potrzebę dłuższych oddziaływań wychowawczych w warunkach izolacji. Ponadto jest on osobą uzależnioną od alkoholu. Wprawdzie w marcu 2014r. ukończył terapię na oddziale terapeutycznym Aresztu Śledczego W. S., ale jej efekty wymagają utrwalenia. Będzie to łatwiejsze w zakładzie karnym, gdzie musi on zachować przymusową abstynencję. Pomimo, że skazany poddał się rygorom odbywania kary pozbawienia wolności, deklaruje krytyczny stosunek do popełnionego przestępstwa i przestrzeganie porządku prawnego, brak jest – na obecnym etapie wykonywania kary – wystarczających podstaw do uznania, że nie zachodzi potrzeba kontynuowania wobec tego skazanego procesu resocjalizacyjnego w warunkach izolacji. Z tych też względów, nie znajdując podstaw do ewentualnego zdyskwalifikowania zaskarżonego postanowienia, Sąd Apelacyjny orzekł jak wyżej.