Postanowienie II AKzw 979/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 979/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Piotr Sławomir Niedzielak Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku – Danuty Dąbrowskiej – delegowanej do Prokuratury Apelacyjnej po rozpoznaniu w sprawie A. G. s. W. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II 1 Kow 505/14/pr w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 8 maja 2014r. Sąd Okręgowy w Łomży odmówił udzielenia skazanemu A. G. przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Zażalenie na to postanowienie złożył skazany wskazując na konieczność udzielenia pomocy narzeczonej, z którą jest od 7 lat oraz swojej matce. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności wskazane w zażaleniu były już przedmiotem oceny Sądu Okręgowego i nie wymagają ponownej analizy. Skarżący nie przywołuje żadnych nowych argumentów, które mogłyby podważyć trafność rozstrzygnięcia Sądu I instancji. --- STRONA 2 --- Ciężar ujemnych skutków osadzenia skazanego w zakładzie karnym nie jest tego rodzaju, że w żaden inny sposób niż poprzez udzielenie przerwy w karze nie można im zaradzić. Jak wynika z wywiadu środowiskowego, matka skazanego ma zapewnione miejsce zamieszkania i otrzymuje zasiłek stały z tytułu choroby. Zarówno matka skazanego jak i jego narzeczona w razie potrzeby winny zwrócić się o pomoc i wsparcie do innych członków swojej rodziny. Pomoc ze strony skazanego – który ma do odbycia karę, której koniec jest jeszcze odległy - miałaby jedynie charakter doraźny i krótkoterminowy i nie zmieniła w istotny i trwały sposób sytuacji życiowej jego rodziny. W tym stanie rzeczy nie sposób uznać, aby faktycznie wystąpiły przesłanki z art. 153 § 2 kkw. Na marginesie wypada jedynie wspomnieć, że izolacja w zakładzie karnym jest skutkiem popełnienia przez skazanego przestępstwa i wiąże się z nieuchronnością i koniecznością odbycia kary, a co za tym idzie także ograniczeniem przez określony czas możliwości pomocy najbliższym. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia w pożądanym przez skarżącego kierunku i orzekł jak na wstępie.