Postanowienie II AKzw 977/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 977/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Piotr Sławomir Niedzielak Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku – Danuty Dąbrowskiej – delegowanej do Prokuratury Apelacyjnej po rozpoznaniu w sprawie P. Z. s. S. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt II Kow 229/14 (wz) w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 13 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w Suwałkach nie uwzględnił wniosku skazanego P. Z. w przedmiocie udzielenia mu warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kar pozbawienia wolności. Postanowienie to zaskarżył skazany. Wskazał na długi okres pobytu w zakładzie karnym, odbycie znacznej części kary i zakończony proces resocjalizacji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Merytoryczną przesłanką warunkowego zwolnienia jest pozytywna prognoza kryminologiczna, której podstawą ma być nie tylko zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary, ale i szereg innych okoliczności wymienionych w art.77 § 1 k.k. Analiza tychże, w przypadku skazanego P. Z. nie daje podstaw do wysnucia pozytywnej prognozy, co do jego zachowania w wypadku wcześniejszego zwolnienia z zakładu karnego. Sąd I instancji trafnie ustalił, że wielość popełnionych czynów i okoliczności ich popełnienia, jak również nieskuteczność uprzednio stosowanej probacji (zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary, gdyż ponownie popełnił przestępstwo) wskazują na znaczny stopień demoralizacji skazanego, co poddaje w wątpliwość obiektywną wartość zapewnień skazanego, iż wdrożył się do przestrzegania porządku prawnego. Także przynależność do podkultury więziennej wskazuje, iż skazany nie w pełni poddał się rygorom wykonywania kary, świadomie łamiąc zakaz przynależności do nielegalnych struktur (art. 116a k.k.w.). W tej sytuacji nie można powziąć obiektywnego przekonania, iż po opuszczeniu zakładu karnego, skazany będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności zaś nie popełni kolejny raz przestępstwa. Mając powyższe na względzie orzeczono jak na wstępie.