Postanowienie II AKzw 974/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 974/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Piotr Sławomir Niedzielak Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku – Danuty Dąbrowskiej – delegowanej do Prokuratury Apelacyjnej po rozpoznaniu w sprawie D. T. R. s. Z. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt III Kow 1166/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 8 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie odmówił udzielenia skazanemu D. T. R. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kar pozbawienia wolności. Postanowienie to zaskarżył skazany. Podniósł, że w jego ocenie odbycie znacznej części kary spełniło już w pełni stawiane przed nią cele. Wskazał na krytyczny stosunek do popełnionych czynów, zaangażowanie w proces resocjalizacji i odbycie z własnej inicjatywy leczenia odwykowego. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Warunkowe zwolnienie może nastąpić jedynie wówczas, gdy wobec skazanego zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczno – społeczna, która jest konstruowana w oparciu o ocenę wszystkich okoliczności z art. 77 § 1 k.k. i musi uzasadniać przekonanie, że skazany po opuszczeniu zakładu karnego będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności zaś nie popełni ponownie przestępstwa. Sąd penitencjarny w stosunku do D. T. R. prawidłowo ocenił całość okoliczności istotnych w świetle przesłanek określonych w art. 77 § 1 k.k. i zasadnie ustalił, że sformułowanie pozytywnej prognozy co do zachowania skazanego na wolności, na obecnym etapie wykonania kary, nie jest możliwe, wykazując zarazem w przekonujący sposób jakie okoliczności stoją temu na przeszkodzie. Sąd Okręgowy wbrew twierdzeniom skarżącego miał na uwadze nie tylko okoliczności popełnionych przez skazanego przestępstw, które nota bene należy brać pod uwagę przy konstruowaniu prognozy kryminologiczno-społecznej, ale również wielokrotną karalność skazanego i nieskuteczność stosowanych w stosunku do niego form probacji, m.in. warunkowego zwolnienia w 2010 r., które nie przyniosło oczekiwanych rezultatów, bowiem skazany powrócił na drogę przestępstwa. Powyższe okoliczności wskazują na znaczny stopień demoralizacji skazanego i nie pozwalają na powzięcie obiektywnego przekonania, co do właściwego zachowania skazanego na wolności, a w szczególności, co do tego, że będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni kolejnego przestępstwa. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu Apelacyjnego, zaskarżone postanowienie jest trafne, a zażalenie stanowi wyłącznie dowolną, a zatem nieskuteczną polemikę ze stanowiskiem Sądu Okręgowego. Nie znajdując zatem podstaw do zmiany skarżonego postanowienia, Sąd Apelacyjny utrzymał je w mocy.