Postanowienie II AKzw 97/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 97/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący-Sędzia Sądu Apelacyjnego Grzegorz Kapera Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego R. J. na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 5 grudnia 2013r. (sygn. akt V Kow 3336/13/wz) w przedmiocie udzielenia warunkowego zwolnienia na podst. art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Świdnicy postanowieniem z dnia 5 grudnia 2013r. odmówił udzielenia warunkowego zwolnienia skazanemu R. J.. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca skazanego zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego art. 77 § 1 k.k. poprzez odmowę udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, gdy postawa i warunki osobiste skazanego uzasadniają przekonanie, iż skazany będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa, a nadto obraze prawa materialnego art. 77 § 1 k.k., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a polegające na przyjęciu jednej jako jednej z przesłanek warunkowego przedterminowego zwolnienia oceny rodzaju i okoliczności popełnionego przez skazanego przestępstwa, które to przesłanki nie są ujęte wśród wymienionych przez ustawodawcę w art. 77 § 1 k.k. Wskazując na powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu R. J. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie obrońcy skazanego R. J. na uwzględnienie nie zasługuje. Na wstępie należy zauważyć, że o obrazie prawa materialnego można mówić wtedy, gdy do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego (gdy ustalenia faktyczne nie są kwestionowane), sąd wadliwie zastosował normę prawną lub bezzasadnie jej nie zastosował, bądź gdy zarzut dotyczy zastosowania lub niezastosowania przepisu zobowiązującego sąd do jego bezwzględnego respektowania. Jeśli zaś zarzucona wadliwość zaskarżonego orzeczenia polega na przyjęciu za jego podstawę błędnych ustaleń, to ocenie instancyjnej podlega trafność ustaleń faktycznych, a nie obraza przepisów prawa materialnego. Ustalenia Sądu I instancji, że nie zachodzą warunki określone w art. 77 § 1 k.k., które dawałyby podstawę do udzielenia warunkowego zwolnienia są prawidłowe. Zachowanie skazanego podczas jego pobytu w warunkach izolacji więziennej, w świetle opinii Zakładu Karnego w K., co do zasady należało w ostatnim czasie ocenić jako poprawne. Skazany nie był dyscyplinarnie. Wobec przełożonych zachowuje się regulaminowo, a ze współosadzonymi funkcjonuje zgodnie. Te okoliczności nie mogą jednak prowadzić do uwzględnienia wniosku o warunkowe przedterminowe zwolnienie. Na gruncie niniejszej sprawy brak bowiem podstaw do uznania, że w osobowości skazanego zaszły trwałe i świadczące o spełnieniu celów wychowawczych kary zmiany. Za zasadnością tak postawionej tezy przemawia fakt przynależności R. J. do podkultury przestępczej. Zachowanie takie bowiem narusza przepisy regulaminu wykonywania kary pozbawienia wolności. Z powyższych względów pomimo tego, iż treść opinii i powołane wyżej pozytywne okoliczności dają podstawy do uznania, że skarżący zrozumiał swoje niewłaściwe zachowanie i wyraża wolę zmiany, to jednak twierdzenia te nie znajdują odzwierciedlenia w jego postępowaniu. Fakt, że nie odnotowano na tle przynależności skazanego do podkultury przestępczej niewłaściwych zachowań oznacza jedynie, że skazany za swą przynależność do struktur nieformalnych nie był karany dyscyplinarnie. Skarżący powinien zaś mieć na uwadze, że sama przynależność do podkultury więziennej już z założenia sprzeciwia się regulaminowi odbywania kary pozbawienia wolności, a tym samym nie pozwala uznać zachowania skazanego za pozytywne i prognozuje dalszy negatywny stosunek do obowiązującego porządku prawnego. Tym samym uznać należy, że na obecnym etapie brak jest pewności co do tego czy skazany przebywając poza zakładem karnym będzie przestrzegał porządku prawnego. Proces resocjalizacji skazanego winien być kontynuowany w warunkach więziennych. Zatem należy stwierdzić, że zażalenie obrońcy skazanego jest jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami i ocenami Sądu Okręgowego w tym przedmiocie. Mając powyższe na uwadze należało zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.