Postanowienie II AKzw 969/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 969/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Leszek Kulik Protokolant : Agnieszka Rezanow-Stöcker przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łomży – Lecha Zazulina – upoważnionego przez Prokuratora Apelacyjnego do udziału w sprawie. po rozpoznaniu w sprawie J. R. N. s. J. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 30 kwietnia 2014 r. sygn.akt III Kow 888/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Olsztynie odmówił udzielenia skazanemu J. R. N. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 15.04.2015 r. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany w całości zarzucając mu obrazę prawa materialnego, tj. art. 77 § 1 kk polegającej na: - błędnym przyjęciu, iż charakter i okoliczności popełnionych przestępstw wskazane przez Sąd w świetle pozostałych przesłanek, o jakich mowa w art. 77 § 1 kk, sprzeciwiają się udzieleniu skazanemu warunkowego zwolnienia ; - dowolnym przyjęciu, ze proces resocjalizacji w przypadku skazanego nie został zakończony, w sytuacji, gdy staranna analiza akt osobowych, właściwości i warunków osobistych oraz jego zachowanie po popełnieniu przestępstw prowadzić musi do konkluzji, iż prognoza kryminologiczna jest jednoznacznie pozytywna, a cele kary zostały osiągnięte. --- STRONA 2 --- Mając na względzie powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie mu warunkowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Skorzystanie z dobrodziejstwa warunkowego zwolnienia opierać się musi na pozytywnej prognozie kryminologicznej, przy czym prognoza ta musi wynikać z faktów takich, jak postawa skazanego w zakładzie karnym, w szczególności zaangażowanie w proces resocjalizacji. Ponadto prognozowanie przyszłego zachowania na wolności nie może odbywać się z pominięciem jego właściwości osobistych, ani w oderwaniu od okoliczności czynu, za który odbywa karę. Kontrola odwoławcza nie skutkowała odmienną oceną wniosku skazanego. Regulaminowe funkcjonowanie w warunkach zakładu karnego, wynikające z poddania go rygorom wykonywanej kary i pozbawienia głównego czynnika demoralizującego (alkoholu), to w chwili obecnej jeszcze zbyt mało, aby uznać, iż skazany w taki sam sposób, funkcjonował będzie w warunkach wolnościowych. Mimo, iż odbył o terapię antyalkoholową, to jednak jego zachowanie nie było jeszcze weryfikowane w warunkach wolnościowych w postaci przepustek. Ponadto warunki i właściwości osobiste skazanego oceniane w kontekście dotychczasowego sposoby życia jak i okoliczności popełnionych czynów nie dają żadnej gwarancji, że skazany na wolności będzie przestrzegał porządku prawnego. Skazany wielokrotnie popełniał przestępstwa, co wskazuje, na znaczny stopień jego niepoprawności oraz lekceważący stosunek do panującego porządku prawnego. Z tych też względów nie ma żadnej pewności, że po opuszczeniu zakładu karnego nie powróci na drogę przestępstwa. Tym bardziej, że w przeszłości korzystał już z dobrodziejstwa jakim jest warunkowe zwolnienie. Jednak danej mu szansy nie wykorzystał i ponownie powrócił na drogę przestępstwa. W świetle powyższego – również w ocenie Sądu Odwoławczego - zasadne jest kontynuowanie resocjalizacji i ugruntowanie pozytywnych zmian w jego zachowaniu w niezmienionych warunkach. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.