Postanowienie II AKzw 965/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 965/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Leszek Kulik Protokolant : Agnieszka Rezanow-Stöcker przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łomży – Lecha Zazulina – upoważnionego przez Prokuratora Apelacyjnego do udziału w sprawie po rozpoznaniu w sprawie P. J. s. G. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 6 maja 2014 r. sygn.akt II 1 Kow 241/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Powyższym postanowieniem Sąd Okręgowy w Łomży odmówił skazanemu P. J. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 18.12.2016 r. Rozstrzygnięte to zaskarżył skazany zarzucając mu obrazę prawa materialnego tj. art. 77 § 1 kk polegający na przyjęciu, że: - charakter i okoliczności popełnionych przestępstw, w świetle pozostałych przesłanek o jakich mowa w art. 77 § 1 kk sprzeciwiają się udzieleniu mu warunkowego zwolnienia; --- STRONA 2 --- - dowolnym przyjęciu, że proces resocjalizacji w przypadku skazanie nie został jeszcze zakończony w sytuacji, gdy staranna analiza akt osobowych, właściwości i warunków osobistych skazanego oraz jego zachowanie po popełnieniu przestępstwa prowadzić musi do konkluzji, iż prognoza kryminologiczna jest jednoznacznie pozytywna, a cele kary pozbawienia wolności, zostały wobec skazanego osiągnięte. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie mu warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola odwoławcza nie skutkowała odmienną oceną wniosku skazanego niż ta jakiej dokonał Sąd Okręgowy. Sąd ten w sposób prawidłowy ustalił, iż w przypadku skazanego nie zostały spełnione przesłanki o których mowa w art.. 77 § 1 kk, które umożliwiają skorzystanie z dobrodziejstwa warunkowego zwolnienia. Zważyć przede wszystkim należy, iż warunkowe zwolnienie winno wiązać się z jednoznacznym postępem resocjalizacyjnym, nie zaś czymś należnym, w każdym przypadku. W odniesieniu do skazanego takiego jednoznacznego postępu resocjalizacyjnego stwierdzić nie można. Wskazać bowiem należy, że dopiero od niedawna zachowanie skazanego kształtuje się na dostatecznym poziomie i nie jest to przesłanka wystarczająca do orzeczenia warunkowego zwolnienia. Zwłaszcza, że skazany w dalszym ciągu przejawia bezkrytyczny stosunek do popełnionych czynów, co wskazuje, że proces jego resocjalizacji nie został jeszcze zakończony. Jak trafnie wskazał Sąd Okręgowy również warunki i właściwości osobiste skazanego oceniane w kontekście popełnionych czynów nie dają podstaw do uznania, że skazany po uzyskaniu ewentualnego warunkowego zwolnienia będzie przestrzegał porządku prawnego oraz nie wejdzie powtórnie w konflikt z prawem. Wielość popełnionych przez niego czynów wskazuje na łatwość łamania norm prawnych, co jednocześnie przekonuje, że skazany wymaga dłuższego procesu resocjalizacyjnego w niezmienionych warunkach. Nie znajdując zatem podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia, orzeczono o utrzymaniu go w mocy. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.