Postanowienie II AKzw 964/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 964/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Leszek Kulik Protokolant : Agnieszka Rezanow-Stöcker przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łomży – Lecha Zazulina – upoważnionego przez Prokuratora Apelacyjnego do udziału w sprawie. po rozpoznaniu w sprawie P. W. s. A. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn.akt II 1 Kow 236/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Łomży odmówił w skazanemu P. W. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 28.08.2017 r. Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżył skazany podnosząc, iż Sąd Okręgowy przy orzekaniu nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności, które w ocenie skarżącego przemawiały za udzieleniem mu warunkowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako niezasadne nie zasługują na uwzględnienie. Warunkowe zwolnienie jest instytucją wyjątkową, znajdującą zastosowanie jedynie w przypadku, gdy łączna analiza przesłanek zawartych w art. 77 § 1 kk takich jak: postawa --- STRONA 2 --- skazanego, jego właściwości i warunki osobiste, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu i w czasie odbywania kary uzasadniają przekonanie, że skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności, że nie popełni ponownie przestępstwa. Wbrew stanowisku wyrażonemu w zażaleniu, Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ocenił postawę skazanego prezentowaną w czasie odbywania kary pozbawienia wolności. Wskazać bowiem należy, że zachowanie skazanego od początku odbywania kary pozbawienia wolności nie kształtowało się na właściwym poziomie. Jakkolwiek w chwili obecnej można zauważyć pozytywny progres w zachowaniu skazanego, to jednak nie jest to wystarczający czynnik prognostyczny dla przyszłego zachowania skazanego na wolności. Tym bardziej, że skazany deklaruje przynależność do podkultury więziennej i choć w chwili obecnej nie odnotowuje się już negatywnych zachowań na tym tle, to deklaracja ta wskazuje na opozycyjny stosunek skazanego do panującego porządku prawnego. Przy rozstrzyganiu o warunkowym zwolnieniu istotne są również cechy skazanego ujawnione w trakcie popełnionych przestępstw, a w tym właściwości i warunki osobiste skazanego oraz jego dotychczasowy sposób życia. W tym kontekście należy wskazać, iż skazany jest osobą o znacznej niepoprawności, która wymaga dłuższego okresu resocjalizacyjnego w warunkach zakładu karnego. W chwili obecnej nie ma jeszcze żadnej gwarancji, że skazany po opuszczeniu zakładu karnego będzie przestrzegał porządku prawnego i nie wejdzie powtórnie w konflikt z prawem. Jakkolwiek Sąd Apelacyjny podzielił argumentację Sądu Okręgowego w powyższym zakresie, tak za wadliwie należało uznać stwierdzenie tego Sądu, iż ewentualne orzeczenie warunkowego zwolnienia w chwili obecnej byłoby „zbyt dużą ingerencją w prawomocny wyrok” Wskazać bowiem trzeba, że skoro skazany odbył już ponad połowę kary i nabył formalne uprawnienia do ubiegania się o warunkowe zwolnienie, to wymiar orzeczonej względem niego kary pozbawienia wolności nie powinien mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii jego warunkowego zwolnienia. Dlatego takie stwierdzenie Sądu Okręgowego należy uznać za nieuprawnione. Jednak w ocenie Sądu Apelacyjnego uchybienie to nie miało wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia. Pozostałe ustalenia Sądu Okręgowego w tym przedmiocie, co do wskazań merytorycznych do udzielenia skazanemu warunkowego zwolnienia są bowiem jak najbardziej trafne i należy je w pełni podzielić, zaś argumenty wskazane w zażaleniu stanowiska tego zmienić nie mogą. Z tych względów zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy.