Postanowienie II AKzw 959/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 959/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Andrzej Czapka Protokolant : Monika Zuzga BEZ UDZIAŁU STRON po rozpoznaniu w sprawie M. M. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 28 kwietnia 2014 r. sygn. akt II Ko 103/14 (II K 36/10) w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty kosztów sądowych -na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie nie uwzględnił wniosku skazanego M. M. o rozłożenie na raty kosztów sądowych w wysokości 42.094,59 złotych. Zażalenie na to postanowienie złożył skazany wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i rozłożenie na raty płatności z tytułu zasądzonych od skazanego kosztów sadowych w kwocie 42.094,59 złotych na maksymalny okres przewidziany przepisami. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy po zbadaniu okoliczności, na które powoływał się skazany w swoim wniosku zasadnie uznał, że podniesione przez skazanego okoliczności nie mogą być uznane za wystarczające do rozłożenia kosztów sądowych na raty. --- STRONA 2 --- Zdaniem Sądu Apelacyjnego orzeczenie takie jest prawidłowe, na pełną aprobatę zasługują także motywy rozstrzygnięcia. Zażalenie natomiast nie dostarcza żadnych nowych argumentów, które byłyby w stanie podważyć ustalenia, jakie legły u podstaw spornego orzeczenia. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skazany nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Utrzymuje się z wynagrodzenia w wysokości 1800 złotych. Ma na utrzymaniu narzeczoną, która jest w ciąży i nie pracuje. Skazany ponosi miesięcznie koszty najmu mieszkania w wysokości 1000 złotych. Zauważyć trzeba, że rozłożenie grzywny na raty jest formą zmierzającą do jej efektywnego wykonania, tak by jej natychmiastowe wykonanie, ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 49 § 1 k.k.w., nie naruszało podstaw egzystencji skazanego lub jego najbliższej rodziny, co oznacza, że musi istnieć gwarancja, iż z zachowaniem wyznaczonego terminu skazany nie uchybi płatności kolejnych rat. W niniejszej sprawie - przynajmniej aktualnie - słusznie Sąd Okręgowy nie miał podstaw do nabrania takiego przekonania, skoro skazany nie wykazał, by posiadał stosowny majątek, bądź też był zarobkowo zatrudniony, tak by móc spłacić omawianą należność. Mając na względzie powyższe, orzeczono, jak wyżej.