Postanowienie II AKzw 957/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 957/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Leszek Kulik Protokolant : Agnieszka Rezanow-Stöcker przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łomży – Lecha Zazulina – upoważnionego przez Prokuratora Apelacyjnego do udziału w sprawie po rozpoznaniu w sprawie T. M. K. s. W. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt III Kow 999/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Olsztynie odmówił udzielenia skazanemu T. M. K. warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 22.08.2014 r. Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżył skazany podnosząc, iż wbrew ustaleniom Sądu Okręgowego jego zachowanie przemawia za udzieleniem mu warunkowego zwolnienia. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżącego jest niezasadne, stąd też nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej analizy okoliczności wskazanych w art. 77 §1 kk, stanowiących podstawę formułowania prognozy kryminologicznej. Wyprowadzone z tej analizy wnioski o braku przesłanek do zastosowania wobec skazanego warunkowego zwolnienia zasługują na pełną aprobatę. Nie negując faktu, że skazany dostosował się do wymogów dyscypliny więziennej – w ocenie Sądu Apelacyjnego - nie można jeszcze uznać, iż proces jego resocjalizacji jest na tyle zaawansowany, iż nie zachodzi potrzeba jego kontynuowania w warunkach więziennych. Tym bardziej, że skazany odbywa karę w systemie zwykłym i nie jest zainteresowany zmianą sposobu odbywania kary pozbawienia wolności. Zatem jakkolwiek obecnie w warunkach izolacji skazany funkcjonuje prawidłowo, to takie postępowanie jednoznacznie należy uznać za przejaw przystosowania skazanego do życia w tych warunkach, a nie istotny czynnik prognostyczny, co do sposobu funkcjonowania w warunkach wolnościowych. Przy ocenie pozytywnej prognozy kryminologicznej poza zachowaniem w zakładzie karnym, istotne są również właściwości i warunki osobiste skazanego oceniane przez pryzmat dotychczasowego sposobu życia (nadużywanie alkoholu) i karalności skazanego. Te okoliczności wskazują, iż jest on osobą niepoprawną, która wymaga dłuższego okresu resocjalizacyjnego w warunkach zakładu karnego. W tej sytuacji należało podzielić pogląd Sądu penitencjarnego, że nie ma pewności, iż po opuszczeniu zakładu karnego skazany nie wejdzie powtórnie w konflikt z prawem i będzie przestrzegał porządku prawnego. Mając zatem na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.