Postanowienie II AKzw 949/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 949/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Andrzej Czapka Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Przemysława Sabata po rozpoznaniu w sprawie A. N. s. W. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 5 maja 2014 r. sygn. akt III Kow 1410/14/el w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o zezwolenie na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie nie uwzględnił wniosku skazanego A. N. w przedmiocie udzielenia mu zezwolenia na odbycie kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Ciechanowie w sprawie II K 251/13 poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. Rozstrzygnięcie powyższe zaskarżył skazany nie zgadzając się z decyzją Sądu. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- W ocenie Sądu Apelacyjnego, sąd penitencjarny, w sposób właściwy - mając na uwadze kryteria wskazane w art. 6 ust. 1 ustawy z 07.09.2007r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego – uznał, że w stosunku do A. N., kara pozbawienia wolności wykonywana poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego nie byłaby wystarczająca, aby jej cele zostały osiągnięte. Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił zarówno stopień demoralizacji skazanego, jak i całokształt okoliczności związanych z jego osobą, wpływających na prognozę kryminologiczną, dochodząc do słusznego wniosku, że winien on odbyć karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym. A. N. jest osobą zdemoralizowaną o czym świadczy jego uprzednia wielokrotna karalność i nieskuteczność orzekanych kar oraz instytucji probacji w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kry i warunkowego przedterminowego zwolnienia. Pomimo wielu lat resocjalizacji w zakładzie karnym oraz w ramach sprawowanych dozorów dalej naruszał on porządek prawny. Zważywszy, iż skazany rozpoczął odbywanie kary w zakładzie karnym, należało też uwzględnić jego zachowanie w izolacji. W tym zakresie trzeba stwierdzić, iż wprawdzie zachowanie skazanego jest poprawne jednakże deklaruje on przynależność do podkultury więziennej, co jest sprzeczne z zasadami regulaminu odbywania kary. W świetle powyższego uznać zatem należy, że dotychczasowa linia życia skazanego i lekceważące podejście do respektowania warunków warunkowego zawieszenia wykonania kary i warunkowego zwolnienia wskazuje, iż nie daje on żadnych gwarancji poprawnego zachowania i przestrzegania warunków dozoru elektronicznego tak, by w konsekwencji nie doprowadzić do osadzenia go w zakładzie karnym. Stąd podzielając stanowisko Sądu I instancji orzeczono jak w sentencji.