Postanowienie II AKzw 947/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 947/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Andrzej Czapka Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Przemysława Sabata po rozpoznaniu w sprawie J. W. R. s. G. zażalenia prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 30 kwietnia 2014 r. sygn. akt II K 60/06 w przedmiocie orzeczenia wydanego na podstawie art.204 kkw na podstawie art.437§2kpk p o s t a n a w i a 1. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że zarządzić dalsze stosowanie wobec J. W. R. środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym - Samodzielnym Psychiatrycznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Ch. 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. M. P. kwotę 147,60 zł w tym 27,60 zł należnego podatku VAT tytułem kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz kwoty 239,04 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2014r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce na podstawie art.94§2 k.k. i art. 204 k.k.w. zwolnił J. W. R. z zamkniętego Samodzielnego Publicznego Psychiatrycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Ch., który to środek zabezpieczający zastosowany został postanowieniem Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 30 listopada 2006r. i wstrzymał wykonanie niniejszego postanowienia do czasu jego uprawomocnienia się. --- STRONA 2 --- Rozstrzygniecie to w całości na niekorzyść J. W. R. złożył prokurator zarzucając mu obrazę art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k., art. 98 k.p.k., art. 424§1 k.p.k. mającą wpływ na treść orzeczenia polegającą na dokonaniu pobieżnej analizy materiału dowodowego, w tym w szczególności wywiadów środowiskowych, i zaniechaniu kompleksowej jego oceny, w następstwie czego dokonanie błędnych ustaleń, że wobec J. W. R. nie istnieje wysokie prawdopodobieństwo popełnienia czynu o znacznej szkodliwości społecznej, podczas gdy poprawna analiza zgromadzonych w sprawie materiałów prowadzi do przeciwnego wniosku. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i dalsze stosowanie wobec J. W. R. środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym - Samodzielnym Psychiatrycznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Ch. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. W wypadku środka orzeczonego na podstawie art. 94 § 1 kk momentem, w którym powinno nastąpić zwolnienie sprawcy z zakładu zamkniętego, jest ustalenie braku wysokiego prawdopodobieństwa popełnienia przez niego ponownie czynu zabronionego tego rodzaju, w związku z którym zastosowano wobec niego środek zabezpieczający. Dokonując kontroli odwoławczej zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny stwierdził, że Sąd I instancji swoją ocenę oparł głównie na aktualnej opinii wydanej przez biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa. Tymczasem należy pamiętać, że biegli ustalają jedynie, jaki jest stan zdrowia psychicznego sprawcy czynu zabronionego i formułują medyczną prognozę prawdopodobieństwa popełnienia przez taką osobę czynu zabronionego określonej kategorii w przyszłości. Natomiast decyzję o zasadności kontynuowania środka zabezpieczającego podejmuje sąd, a dla prawidłowej oceny, czy należy go nadal stosować, czy też nie, niezbędnym jest, poza specjalistyczną opinią biegłych lekarzy, dokonanie przez sąd analizy tego prawdopodobieństwa z uwzględnieniem także innych czynników, takich jak dotychczasowa linia życia sprawcy, jego uprzednia karalności oraz obecna sytuacja życiowa, połączona z prognozowaniem możliwości zaistnienia okoliczności i warunków sprzyjających zaprzestaniu leczenia i ewentualnego popełnienia przestępstwa. W niniejszej sprawie wskazać należy na trudną sytuację życiową internowanego. Jest rozwiedziony, nie posiada majątku. Internowany nie ma miejsca stałego pobytu, jak również realnych perspektyw na prawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie i faktycznej kontroli nad przebiegiem dalszego leczenia. Zarówno jego siostra jak i jej maż oraz była małżonka --- STRONA 3 --- odmówili udzielenia mu pomocy po opuszczeniu szpitala. Nie ma on innych bliskich mu osób, które mogłyby udzielić mu wsparcia i pomocy. Powyższej sytuacji osobistej i bytowej nie zmienia fakt, że J. W. R. po uchyleniu środka zabezpieczającego będzie mógł pozostać jakiś czas w Samodzielnym Publicznym Psychiatrycznym ZOZ w Ch., gdyż jest to rozwiązanie jedynie czasowe. Należy też wskazać, na okoliczność na którą powołał się prokurator w swoim zażaleniu, a mianowicie na fakt wywierania wpływu na postawę siostry poprzez wypowiadane przez internowanego groźby zamachu na własne życie w przypadku odmowy podjęcia nad nim opieki. Zgodzić się należy ze skarżącym, że opisane w wywiadzie zachowanie poddaje w wątpliwość szczerość i prawdziwość wszystkich jego zapewnień składanych przed Sądem Okręgowym w toku posiedzenia z dnia 11 kwietnia 2014r. Świadczy bowiem o dążeniu internowanego do celu, jakim jest uzyskanie uchylenia stosowanego środka zabezpieczającego, dostępnymi dla niego metodami, włącznie z szantażem wobec najbliższej rodziny. Z uwagi na powyższe wymagana jest szczególna ostrożność w ocenie czy sprawca, przebywając poza szpitalem, daje gwarancję przestrzegania porządku prawnego. W ocenie Sądu Apelacyjnego konieczne jest dalsze pozostawanie J. W. R. w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym. Wszechstronna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniająca wszystkie wskazane wyżej okoliczności, prowadzi do odmiennego niż przyjął Sąd Okręgowy wniosku, iż w przypadku J. W. R. nadal jest uzasadniony jego dalszy przymusowy pobyt w szpitalu psychiatrycznym. Z tych też powodów Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżone postanowienie, orzekając jak w sentencji. O wynagrodzeniu za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięto na podstawie przepisu § 15 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).