Postanowienie II AKzw 941/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 941/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Andrzej Czapka Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Przemysława Sabata po rozpoznaniu w sprawie L. S. Ś. s. S. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt II 1 Kow 501/14/pr w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014r. Sąd Okręgowy w Łomży odmówił udzielenia skazanemu L. S. Ś. przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Zażalenie na to postanowienie wraz z pismem uzupełniającym złożył skazany wskazując na zły stan swojego zdrowia i konieczność poddania się leczeniu w warunkach wolnościowych. Podał, że więzienna służba zdrowia nie jest w stanie mu pomóc. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- W aktualnym stanie prawnym przerwa w karze ze względów zdrowotnych może być udzielona jedynie w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie kary pozbawienia wolności. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie daje podstaw do stwierdzenia, że L. S. Ś. cierpi na tego rodzaju schorzenie. Przeciwnie, z aktualnego świadectwa lekarskiego sporządzonego przez kierownika Ambulatorium z Izbą Chorych Zakładu Karnego w G. W. wynika, że jego zdrowiu i życiu nic bezpośrednio nie zagraża, może przebywać i być leczony w zakładzie karnym. Brak jest podstaw aby kwestionować rzetelność i prawidłowość wydanego przez lekarza więziennego zaświadczenia. Tym bardziej, że w zakładzie karnym otrzymuje on właściwą opiekę i leczenie, stosowne do swojego stanu zdrowia. Był konsultowany przez lekarzy różnych specjalności - z zakresu chirurgii i ortopedii. Nie wyraził natomiast zgody na konsultację neurologiczną. Odmawiał też kilkukrotnie hospitalizacji w warunkach więziennych. Skazany nie przedstawił żadnych dowodów kwestionujących powyższe ustalenia, a zatem domaganie się udzielenia przerwy w karze nie znajduje racjonalnego uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.