Postanowienie II AKzw 940/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 940/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Andrzej Czapka Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Przemysława Sabata po rozpoznaniu w sprawie M. Ś. s. R. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II 1 Kow 357/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2013r. Sąd Okręgowy w Łomży odmówił udzielenia skazanemu M. Ś. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Zażalenie na to postanowienie złożył skazany podnosząc, że czyny za które odbywa kare pozbawienia wolności zostały przez niego popełnione w latach 2006-2008 i od tego czasu jego stosunek do życia uległ poprawie o czym świadczy opinia z zakładu karnego. Dodał, że karę pozbawienia wolności odbywa w systemie programowanego oddziaływania, był wielokrotnie nagradzany regulaminowo, a na tle przynależności do podkultury więziennej nie zaobserwowano negatywnych zachowań. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawowym kryterium decydującym o warunkowym zwolnieniu z odbycia reszty kary pozbawienia wolności jest przekonanie Sądu, że skazany będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Ta pozytywna prognoza kryminologiczna, wynikająca z zachowania się skazanego po popełnieniu przestępstwa i po osadzeniu, musi graniczyć niemalże z pewnością. Pewności takiej w stosunku do M. Ś. mieć nie sposób. Przede wszystkim właściwości i warunki osobiste skazanego oceniane przez pryzmat wielokrotności skazań, okoliczności popełnionych czynów, uzależnienia od środków odurzających i nieskuteczności podejmowanych prób leczenia wskazują na jego demoralizację i brak poszanowania dla ogólnie przyjętych norm. Okoliczności te wskazują na konieczność dłuższego procesu resocjalizacji i wzmożonych oddziaływań wychowawczych. Także przeciętne zachowanie skazanego w zakładzie karnym – skazany był zarówno nagradzany jak i karany dyscyplinarnie oraz przynależność do podkultury przestępczej stoją temu na przeszkodzie. Powyższego wniosku wywody zażalenia nie podważają. Z tych wszystkich względów, Sąd Apelacyjny zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.