Postanowienie II AKzw 939/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 939/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Andrzej Czapka Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Przemysława Sabata po rozpoznaniu w sprawie M. M. s. K. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II 1 Kow 334/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2013r. Sąd Okręgowy w Łomży odmówił udzielenia skazanemu M. M. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Zażalenie na to postanowienie złożył skazany wskazując na odbycie znacznej części kary i pozytywne zmiany jakie w nim zaszły. Podał, że ukończył w zakładzie karnym szkołę średnią oraz kurs przeciwko agresji i kurs pierwszej pomocy. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Do udzielenia warunkowego zwolnienia niezbędne jest obiektywne przekonanie, powzięte na podstawie analizy wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 77§1 kk, że pomimo wcześniejszego opuszczenia zakładu karnego skazany będzie przestrzegał porządku prawnego. Przy ocenie prognozy kryminologicznej należy mieć na uwadze postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu i w czasie odbywania kary. Sąd I instancji dokonał ich pełnej analizy i zasadnie ustalił, że w wypadku skazanego prognoza kryminologiczna jest negatywna. Za takim stanowiskiem przemawiają przede wszystkim wielokrotna karalność skazanego, okoliczności popełnionych czynów o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, co świadczy o znacznym stopniu demoralizacji skazanego i konieczności dłuższego procesu resocjalizacji. Także przeciętne zachowanie skazanego w zakładzie karnym – skazany był zarówno nagradzany jak i karany dyscyplinarnie oraz przynależność do podkultury przestępczej stoją temu na przeszkodzie. Powyższego wniosku wywody zażalenia nie podważają. Z tych wszystkich względów, Sąd Apelacyjny zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.