Postanowienie II AKzw 937/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 937/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Janusz Sulima Protokolant : Barbara Mosiej przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku – Danuty Dąbrowskiej – delegowanej do Prokuratury Apelacyjnej po rozpoznaniu w sprawie K. K. s. A. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt III Kow 1002/14/wz w przedmiocie warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Olsztynie odmówił skazanemu K. K. warunkowego zwolnienia z odbycia reszty zasadniczej kary pozbawienia wolności oraz umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku Dyrektora Aresztu Śledczego w G. Zażalenie na to postanowienie złożył skazany, zarzucając, że wartość szkody wyrządzonej przez niego w wyniku dopuszczenia się 2 przestępstw spenalizowanych w art. 278 § 1 k.k. nie przekroczyła 300 zł, wskazał że posiada podgrupę penitencjarną R1p, pracował charytatywnie w Domu Opieki Społecznej. Podniósł też, że w wypadku udzielenia mu warunkowego zwolnienia będzie miał zapewnioną możliwość podjęcia pracy oraz że rodzice są w podeszłym wieku i wymagają jego opieki. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Weryfikacja okoliczności dotyczących K. K., w aspekcie przesłanek materialnej i formalnej – wskazanych w art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.k. doprowadziła Sąd Okręgowy do trafnej konstatacji o braku podstaw do zastosowania wobec niego tej instytucji. W żadnym razie stanowiska tego nie podważył skarżący, który żadnej z okoliczności dla niego niekorzystnych, wpływających na ocenę prognozy kryminologicznej skutecznie nie zakwestionował, koncentrując się na wykazaniu poprawnego zachowania w zakładzie karnym oraz deklaracjach przestrzegania porządku prawnego w przyszłości. Tymczasem zgromadzony materiał dowodowy wskazuje w sposób jednoznaczny, że pomimo kilkuletniego pobytu w izolacji proces resocjalizacji skazanego nie przyniósł na tyle wymiernych efektów, aby można było go kontynuować w warunkach wolnościowych. Przede wszystkim należy mieć na uwadze pismo zastępcy Aresztu Śledczego w G. z dnia 19 lutego 2014 r. (k.6) , w którym wskazano, iż skazany rażąco naruszył zaufanie jednostki penitencjarnej, gdyż w dniu 15 lutego 2014 r. w sposób niewłaściwy korzystał z zajęć sportowych organizowanych poza terenem zakładu karnego, nie przebywał w wyznaczonym miejscu, a ponadto po doprowadzeniu do jednostki i poddaniu testom na obecność narkotyków u skazanego uzyskano wynik pozytywny. Powyższe w konsekwencji skutkowało cofnięciem przez Dyrektora Aresztu Śledczego w G. wniosku o udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Tym samym należy jednoznacznie stwierdzić, że pomimo wcześniejszego wydania pozytywnej opinii dotyczącej skazanego (k.2-3), skazany swoim rażącym zachowaniem wykazał iż jego resocjalizacja warunkach izolacyjnych nie została jeszcze zakończona, co powoduje istnienie negatywnej prognozy kryminologicznej w stosunku do jego osoby, a w konsekwencji braku podstawy do skorzystania z dobrodziejstwa i instytucji o której w art. 77 § 1 k.k. Sąd I instancji słusznie zatem uznał, że cele kary, wyrażające się w przestrzeganiu przez skazanego prawa w przyszłości nie zostały jeszcze osiągnięte i warunkowe przedterminowe zwolnienie K. K. nie jest możliwe. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.