Postanowienie II AKzw 933/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 933/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Janusz Sulima Protokolant : Barbara Mosiej przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku – Danuty Dąbrowskiej – delegowanej do Prokuratury Apelacyjnej po rozpoznaniu w sprawie D R s. M zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt III Kow 731/14/pr w przedmiocie przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Olsztynie odmówił udzielenia skazanemu D R przerwy w odbywaniu kary 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt. II K 176/13. Zażalenie na to postanowienie złożył skazany, wskazując, że w trakcie odbywania przez niego kary pozbawienia wolności konkubina oraz dziecko pozostają bez środków do życia, konkubina nie otrzymuje pomocy z organów pomocy społecznej. Skazany podniósł również, że w trakcie udzielonej mu przerwy przez okres 8 miesięcy zarabiałby pieniądze, --- STRONA 2 --- które po jego powrocie do zakładu karnego wystarczyłyby jego rodzinie na utrzymanie w okresie zimowym. Wskazał także, że w przypadku udzielenia skazanemu przerwy w odbywaniu kry pozbawienia wolności miałby zapewnione zatrudnienie. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji prawidłowo rozpoznał niniejszą sprawę, wyciągając trafne wnioski o braku przesłanek z art. 153 § 2 k.k.w. Generalnie ważne względy rodzinne, stanowiące fakultatywną przesłankę udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności tylko wtedy stanowią podstawę do jej udzielenia, gdy sytuacja rodziny skazanego jest na tyle ciężka, że zagrożony jest jej byt, o ile oczywiście obecność skazanego na wolności może prowadzić do poprawy położenia jego najbliższych. Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ustalił, że konkubina skazanego wraz z dzieckiem mieszka wspólnie z rodzicami i rodzeństwem, a od marca 2013 r. podjęła zatrudnienie za wynagrodzeniem 1200 zł miesięcznie, a podczas jej nieobecności w domu małoletnim dzieckiem opiekuje się jej matka. Pomiędzy domownikami, panują pozytywne relacje, tak więc konkubina skazanego, wbrew twierdzeniom osadzonego zawartym w zażaleniu, może liczyć na pomoc członków rodziny, a tym samym obecność osadzonego nie jest niezbędna. Wskazać przy tym należy, że chęć pomocy finansowej przez skazanego konkubinie i dziecku samoistnie nie stanowi wyjątkowej okoliczności w rozumieniu art. 153 §2 k.k.w., która miałaby uzasadniać udzielenie przerwy skazanemu w wykonywaniu kary pozbawienia wolności. Tym samym obecność skazanego w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie jest konieczna. Jednocześnie wskazać należy, iż skazany chcąc pomóc swojej konkubinie i dziecku zawsze może starać się o podjęcie zatrudnienia, a uzyskane w ten sposób wynagrodzenie przekazywać swojej rodzinie. Odbywanie w tym przypadku kary pozbawienia wolności w żaden sposób nie stoi na przeszkodzie w podjęciu takich działań przez samego skazanego. Należy wskazać, że przerwa w karze ma zawsze charakter wyjątku od zasady nieprzerwanego wykonywania kary, dlatego przesłanki jej udzielenia powinny być ściśle interpretowane, a jej udzielenie może nastąpić tylko w szczególnie uzasadnionych --- STRONA 3 --- wypadkach. (Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt. II AKzw 398/11. Jednoznacznie należy stwierdzić, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy takie szczególnie uzasadniony wypadek, który uzasadniałby udzielenie przerwy w stosunku do skazanego nie zachodzi. Skazany winien się liczyć z tym że wchodząc w konflikt z prawem może w stosunku do niego być orzeczona kara pozbawienia wolności i w trakcie jej odbywania może pogorszyć się sytuacja materialna jego rodziny. Podzielając zatem stanowisko Sądu I instancji w przedmiocie braku przesłanek do orzeczenia dalszej przerwy w karze, Sąd Apelacyjny rozstrzygnął jak na wstępie. JS/ars