Postanowienie II AKzw 932/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 932/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Janusz Sulima Protokolant : Barbara Mosiej przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku – Danuty Dąbrowskiej – delegowanej do Prokuratury Apelacyjnej po rozpoznaniu w sprawie M R M s. W zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt III Kow 166/14 w przedmiocie warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 §1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Olsztynie odmówił udzielenia skazanemu M R M s. S warunkowego zwolnienia z odbycia reszty zasadniczej kary pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany, wnosząc o jego zmianę. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego nie jest zasadnie i nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Sąd I instancji trafnie wskazał okoliczności, które sprzeciwiają się sformułowaniu pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec skazanego – prognozy stanowiącej podstawową przesłankę udzielenia warunkowego zwolnienia z odbywania kary pozbawienia wolności. Zarówno odbycie wskazanego w art. 78 k.k. okresu kary jak i przeświadczenie skazanego o zakończeniu procesu resocjalizacji nie uzasadniają jeszcze przekonania, iż będzie on przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. Ocena postępów w resocjalizacji skazanego, a co za tym idzie sformułowanie prognozy kryminologicznej należy bowiem do sądu penitencjarnego, który mając na uwadze przesłanki wynikające z art. 77 k.k. dokonał jej na podstawie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zasadnie uznając, że wobec M R M pozytywnej prognozy skonstruować nie można. Jak wynika z akt sprawy (k. 8), skazany w dniu 9 kwietnia 2013 r. podczas powrotu z pracy został poddany kontroli osobistej, w wyniku której ujawniono przy skazanym środki odurzające w postaci amfetaminy, które próbował wnieść na teren zakładu karnego. W związku z rażącym wykroczeniem dyscyplinarnym świadczącym o braku samokontroli, decyzją Komisji Penitencjarnej ZK B skierowano osadzonego do odbywania pozostałej części kary w warunkach zakładu karnego typu zamkniętego, co w konsekwencji skutkowało degradacją skazanego z grupy R2 do R1. Nadto z opinii Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w B wynika, że pomimo odbywania przez skazanego kary w systemie programowego oddziaływania jej cele realizowane są przez skazanego jedynie w stopniu dostatecznym. Tak więc należy jednoznacznie stwierdzić, iż resocjalizacja skazanego w warunkach izolacji nie przebiega pomyślnie. Powyższego wniosku nie mogą również zmienić argumenty podniesione w zażaleniu skazanego. Także wielokrotna karalność, okoliczności popełnionych czynów, popełnianie przestępstw w warunkach art. 64 § 1 k.k. oraz nieskuteczność stosowanego wobec skazanego środka probacji nie dają podstaw do oczekiwanego przez skazanego prognozowania co do jego przyszłego postępowania na wolności. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie. JS/ars