Postanowienie II AKzw 930/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 930/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Piotr Sławomir Niedzielak Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku – Beaty Kwiećkowskiej – delegowanej do Prokuratury Apelacyjnej po rozpoznaniu w sprawie P Z C zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 28 kwietnia 2014 r. sygn. akt III Kow 1273/14/el w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o zezwolenie na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014r. Sąd Okręgowy w Olsztynie nie uwzględnił wniosku P Z C o udzielenie mu zezwolenia na odbycie kary 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Kętrzynie o sygn. akt II K 624/13 poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. Zażalenie na to postanowienie złożył skazany podnosząc, że wprawdzie był w przeszłości karany sądownie, ale kary orzeczone w poprzednich wyrokach już odbył. Wskazał ponadto na poprawne zachowanie od czasu opuszczenia zakładu karnego, nie spożywanie alkoholu i podjęcie pracy zarobkowej, co pozwala na finansowe wsparcie rodziny. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej oceny warunków dopuszczalności wykonywania względem P Z C kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego i trafnie uznał, że realizacja celów orzeczonej wobec skazanego kary pozbawienia wolności, względy prewencyjne oraz stopień jego demoralizacji sprzeciwiają się wdrożeniu wnioskowanego systemu odbywania kary. P Z C jest osobą niepoprawną, w postępowaniu której próżno doszukać się skruchy i respektowania porządku prawnego. Jest osobą wielokrotnie karaną, a wymierzone mu uprzednio kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania nie wpłynęły na niego wychowawczo, skazany kolejny raz łamiąc porządek prawny potwierdził wysoki stopień swojej demoralizacji. Korzystał też z instytucji warunkowego przedterminowego zwolnienia, jednakże i w tym wypadku zlekceważył daną mu szansę ponownie wracając na drogę przestępstwa. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do zmiany postanowienia zgodnie z wnioskiem skarżącego. Nie ma bowiem żadnych podstaw, aby uznać, że wykonanie orzeczonej kary poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego będzie wystarczające dla realizacji stawianych jej celów. Przeciwnie, uprawniona jest konkluzja, że niezbędnym elementem resocjalizacji P Z C musi być pobyt w zakładzie karnym, gdzie cele orzeczonej wobec niego kary roku pozbawienia wolności będą efektywniej zrealizowane. Tym bardziej, że skazany korzystał już z zezwolenia na odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego w sprawie II K 474/11, które jednak z uwagi na podjętą przez skazanego próbę samouwolnienia zostało uchylone. Skazany nie daje zatem gwarancji poprawnego zachowania i przestrzegania warunków dozoru elektronicznego. Nie bez znaczenia jest też okoliczność, że skazany jest osobą uzależnioną od alkoholu i innych substancji: leków uspakajających, marihuany, amfetaminy. Stąd podzielając stanowisko Sądu I instancji, iż odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego nie jest wystarczające do osiągnięcia celów kary, a skazany winien odbywać karę w zakładzie karnym, orzeczono jak na wstępie. PN/ms/mz