Postanowienie II AKzw 927/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 927/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Piotr Sławomir Niedzielak Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku – Beaty Kwiećkowskiej, delegowanej do Prokuratury Apelacyjnej po rozpoznaniu w sprawie C S zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 7 kwietnia 2014 r. sygn. akt II Ko 67/14 (II K 219/10) w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2014r. Sąd Okręgowy w Olsztynie nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności skazanemu C S. Zażalenie na to postanowienie złożył skazany wskazując na potrzebę kontynuowania pracy do czasu, aż jego konkubina skończy kurs językowy i znajdzie zatrudnienie, dzięki czemu będzie mogła utrzymać ich dwóch małoletnich synów. Podniósł także konieczność spłaty kredytu na meble. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji w sposób właściwy ocenił jego sytuację rodzinną wyprowadzając trafne wnioski co do braku przesłanek statuujących możliwość zastosowania normy z art. 151 § 1 k.k.w. Skazany wnosząc zażalenie na decyzję Sądu nie przywołuje żadnych nowych argumentów ponad te, które wskazywał jego obrońca we wniosku o odroczenie wykonania kary i które były przedmiotem rozważań Sądu I instancji. Zatem podzielając w pełni stanowisko Sądu Okręgowego, iż fakt pomocy rodzinie, kontynuowania zatrudnienia i chęć ukończenia kursu, a także zamiar uregulowania zadłużenia nie są przesłankami z art.151kkw i nie mogą skutkować przyjęciem, iż natychmiastowe wykonanie kary pozbawienia wolności pociągnęłoby dla skazanego lub jego rodziny zbyt ciężkie – a zatem odbiegające w istotny sposób od przeciętnych, jakie dla każdej rodziny wiążą się z koniecznością odbycia kary przez jedno z rodziców, Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Także stan zdrowia skazanego nie uniemożliwia mu odbywania kary w warunkach izolacji. Z tych też względów, uznając zażalenie za bezzasadne, Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie. PN/ms/at