Postanowienie II AKzw 926/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 926/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Piotr Sławomir Niedzielak Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku – Beaty Kwiećkowskiej delegowanej do Prokuratury Apelacyjnej po rozpoznaniu w sprawie A A zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 7 kwietnia 2014 r. sygn. akt II Ko 60/14 (II K 219/10) w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2014r. Sąd Okręgowy w Olsztynie nie uwzględnił wniosku obrońcy skazanego o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności skazanemu A A. Postanowienie to zaskarżył obrońca skazanego. Zarzucił błędne ustalenie, że sytuacja osobista i rodzinna A A nie uzasadnia odroczenia mu wykonania kary pozbawienia wolności, a złożony w jego imieniu wniosek nie przedstawia argumentacji, która wskazywałaby na istnienie ciężkich warunków w rozumieniu art. 151§1 k.k.w. zarówno dla skazanego, jak i jego najbliższej rodziny. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i odroczenie skazanemu A A wykonania kary jednego roku i czterech miesięcy pozbawienia wolności zgodnie z pisemnym wnioskiem z dnia 18 lutego 2014r. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji prawidłowo zważył okoliczności podniesione we wniosku, dochodząc do słusznej konkluzji, że brak jest podstaw do odroczenia wykonania orzeczonej wobec skazanego kary. Ponownie powoływanie w zażaleniu tych samych okoliczności nie może wzruszyć zapadłego rozstrzygnięcia zgodnie z żądaniem skarżącego. Względy, na które powołuje się obrońca skazanego nie są bowiem tego rodzaju, iż natychmiastowe wykonanie kary rzeczywiście pociągnęłoby dla skazanego lub jego rodziny zbyt ciężkie skutki. Argumenty sprowadzające się do eksponowania sytuacji życiowej przez pryzmat prowadzenia działalności gospodarczej i konieczności spłaty zaciągniętych zobowiązań oraz opieki nad chorą matką nie mogą skutecznie podważyć zaskarżonego postanowienia. Problemy z realizacją własnych celów i potrzeb życiowych, w tym ograniczenie możliwości pracy i przebywania w środowisku rodzinnym, są bowiem naturalną konsekwencją skazania. Wskazać należy, że skazany miał świadomość konieczności poniesienia konsekwencji za swoje naganne zachowanie i przed osadzeniem w zakładzie karnym winien był podjąć stosowne kroki w celu zabezpieczenia rodziny i powierzenia pieczy nad prowadzoną działalnością gospodarczą. Trzeba przy tym przypomnieć, że nieprawomocny wyrok skazujący zapadł w lutym 2013 r. Skazany natomiast w czasie trwania postępowania zaciągał kolejne zobowiązania. Nie bez znaczenia jest też okoliczność, że firmę skazanego prowadzi także jego żona, która w okresie odbywania przez skazanego kary pozbawienia wolności winna podjąć wzmożone działania w celu kontynuowania działalności gospodarczej i spłaty zaciągniętych zobowiązań. Ponadto jak wynika z wywiadu środowiskowego matka skazanego zamieszkuje wraz z żoną skazanego, a pomoc rodziny sprowadza się jedynie do kontrolowania przyjmowania leków oraz zawożenia ją na wizyty lekarskie. Podzielając, zatem stanowisko Sądu I instancji, co do braku przesłanek z art. 151 § 1 k.k.w. Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie. PN/ms/at