Postanowienie II AKzw 923/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydzia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 923/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego E. P. zażalenia wniesionego przez prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 12 maja 2014r. (V Kow. 3089/13/wz) w przedmiocie warunkowego zwolnienia z odbycia pozostałej kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. art.1 § 2 kkw postanawia I. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że na podstawie art. 164 § 2 kkw wyznacza skazanemu 6-miesieczny okres przygotowania do zwolnienia, ustalając, że wykonanie postanowienia o warunkowym przedterminowym zwolnieniu nastąpi po upływie tego okresu, tj. w dniu 16 grudnia 2014r.; II. w pozostałym zakresie zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U z a s a d n i e n i e Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 12 maja 2014r. zwolnił przedterminowo i warunkowo skazanego E. P. z odbycia pozostałej kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 28 lipca 2017r. Postanowienie to zaskarżył prokurator i zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, --- STRONA 2 --- poprzez niesłuszne uznanie, iż w stosunku do skazanego istnieje pozytywna prognoza kryminologiczno-społeczna pozwalająca na przyjęcie, iż cele kary zostały wobec niego osiągnięte i w przyszłości, mimo niewykonania kary w całości, będzie on przestrzegał porządku prawnego, podczas gdy okoliczności popełnienia przestępstwa, jego zachowanie w trakcie odbywania kary, fakt, że wniosek nie został zaaprobowany przez dyrektora zakładu, a także ze względu na nie jednoznaczną opinię sadowo-psychologiczną - przemawiają przeciwko takiemu rozstrzygnięciu. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wydanie orzeczenia o odmowie warunkowego zwolnienia. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie prokuratora nie jest zasadne i zawarty w nim wniosek nie może być uwzględniony. Ustalenie przez Sąd Okręgowy pozytywnej prognozy kryminologicznej, na podstawie właściwości i warunków osobistych skazanego (p. opinia psychologa) oraz jego zachowania w trakcie odbywania kary, jest prawidłowe. Zażalenie prokuratora nie dostarcza przekonywających argumentów, które mogłyby to ustalenie skutecznie podważyć. W zażaleniu głównie podnosi się, że Sąd I instancji prognozując odnośnie przyszłego zachowania się skazanego na wolności nie uwzględnił okoliczności popełnienia przestępstwa ( działanie ze szczególnym udręczeniem, posługiwanie się niebezpiecznym narzędziem), zmiennego zachowania w warunkach izolacji oraz niejednoznacznej opinii psychologa. Odnosząc się do powyższych okoliczności należy zauważyć, że sam charakter przestępstwa (rodzaj, postać kwalifikowana, stopień społecznej szkodliwości) nie ma istnego znaczenia prognostycznego, a tym samym nie wpływa na decyzję w przedmiocie warunkowego zwolnienia. Ustawodawca nie wyłączył z możliwości warunkowego przedterminowego zwolnienia sprawcy żadnego przestępstwa, bez względu na stopień społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów. Znaczenie dla takiej decyzji mają natomiast okoliczności popełnienia przestępstwa, ale takie, które wskazują na takie cechy --- STRONA 3 --- skazanego, które mogą stać się przyczyną popełnienia przez niego kolejnego przestępstwa. Okoliczności popełnienia przestępstwa, o których mowa w art. 77 § 1 kk musza być rozpatrywane w kontekście prognozy na przyszłość, gdyż cała instytucja opisana w tym przepisie ma oparcie w takiej przesłance. Tymczasem podniesione w środku odwoławczym okoliczności, w postaci działania ze szczególnym udręczeniem lub posługiwanie się niebezpiecznym narzędziem należą do znamion ustawowych przypisanych przestępstw i same w sobie znaczenia prognostycznego nie mają. Natomiast zażalenie nie zawiera żadnego argumentu wskazującego w jaki sposób wskazane okoliczności popełnienia przestępstwa przekładają się na prognozę społeczno-kryminologiczną. Wystarczy jedynie zasygnalizować, że ustawodawca dojrzał ten problem i uznał, że sprawcy niektórych przestępstw mogą być dłużej izolowani, nawet gdy po połowie odbytej kary można postawić wobec nich pozytywną prognozę społeczno-kryminologiczną. Jednakże to uprawnienie zostało zastrzeżone dla sądu wymierzającego karę pozbawienia wolności (art. 77 § 2 kk). Nie jest trafny argument dotyczący „zmiennego zachowania” skazanego w warunkach więziennych. Przecież zmiana zachowania skazanego podczas izolacji sama w sobie nie jest niczym złym, a wręcz przeciwnie jest oczekiwana jako efekt procesu resocjalizacji. Rzecz w tym, aby ta zmiana następowała we właściwym kierunku, tj. aby zachowanie negatywne zmieniało się na pozytywne. Tak właśnie jest w sytuacji skazanego E. P., skoro od ponad 5 lat nie był w ogóle karany dyscyplinarnie, a to ostatnie ukaranie nie dotyczyło poważnego przewinienia. Sąd penitencjarny samodzielnie i suwerennie ustala wszystkie podstawy prognozy społeczno-kryminologicznej i w taki sam sposób dokonuje ich oceny. Zatem faktem, że dyrektor zakładu karnego sformułował negatywną prognozę i w konsekwencji nie poparł wniosku skazanego, nie można skutecznie podważyć ustaleń i ocen sądu. --- STRONA 4 --- Nie można także zakwestionować rozstrzygnięcia Sądu I instancji podnosząc argument w postaci „niejednoznacznej opinii psychologa”. Opinia ta wskazuje jedynie na psychologiczne aspekty prognozy społeczno- kryminologicznej i z tego powodu, tak jak sama prognoza, nie może być jednoznaczna i stanowcza, co jest istotą każdej prognozy. Powyższe okoliczności oraz szeroki zakres nałożonych na skazanego obowiązków pozwala na zaakceptowanie stanowiska, że dalsza resocjalizacja skazanego może przebiegać już w warunkach kontrolowanej wolności. Nakazuje to utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. Dokona zmiana zaskarżonego orzeczenia wynika tylko z ewidentnej potrzeby przygotowania skazanego do życia po zwolnieniu. Przebywa on bowiem w warunkach izolacji ponad 23 lata, jest starym człowiekiem (77 lat), nie ma zapewnionych środków do życia ani miejsca zamieszkania. Pobyt w ośrodku pomocy społecznej przez maksymalnie 2 noce (k-97) absolutnie nie rozwiązuje problemu. Z tego powodu wymaga on długofalowej pomocy ze strony kuratora oraz innych instytucji i organizacji w readaptacji społecznej. W tym stanie rzeczy postanowiono – jak na wstępie.