Postanowienie II AKzw 920/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 920/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Janusz Sulima Protokolant : Barbara Mosiej przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku – Danuty Dąbrowskiej – delegowanej do Prokuratury Apelacyjnej po rozpoznaniu w sprawie K P s. D zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II 1. Kow 221/14/wz w przedmiocie warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 §1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Łomży odmówił skazanemu K P s. D warunkowego zwolnienia z odbycia reszty zasadniczej kary pozbawienia wolności. Zażalenie na to postanowienie złożył skazany, wskazując, że podczas swojego dotychczasowego pobytu w zakładzie karnym przemyślał swoje dotychczasowe zachowanie co do popełnionych czynów i bardzo tego żałuje, chciałby kontynuować terapię w warunkach wolnościowych, podjąć pracę i wspomóc swoich bliskich finansowo. Skazany podniósł również, że posiada problemy zdrowotne i chciałby leczyć je w warunkach wolnościowych, jak również powołał się na ciężką sytuację rodziny. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, iż prognoza kryminologiczno-społeczna dotycząca skazanego K P jest negatywna, co uniemożliwia jego warunkowe zwolnienie. Sąd pierwszej instancji miał na uwadze zarówno okoliczności pozytywne dla skazanego, jak i negatywne, wynikające z opinii penitencjarnej oraz akt sprawy. Wprawdzie zachowanie skazanego w zakładzie karnym się ustabilizowało i jest ostatnio poprawne, co niewątpliwie świadczy o postępie procesu resocjalizacji, lecz nie jest jednoznaczne z jego ukończeniem. Nie można zapominać, że obowiązkiem osób pozbawionych wolności jest właściwe poddanie się wymogom regulaminu i należyte przestrzeganie nałożonych obowiązków. Spełnienie tego warunku wbrew oczekiwaniom skarżącego nie jest wystarczającą przesłanką do zweryfikowania sformułowanej przez Sąd I instancji negatywnej prognozy kryminologicznej. Ponadto Sąd ma obowiązek oceniać zachowanie skazanego od początku pobytu w zakładzie karnym. W tym zakresie stwierdzić należy, że skazany był zarówno karany i nagradzany regulaminowo. Ponadto o potrzebie dalszego kontynuowania przez skazanego resocjalizacji w warunkach izolacyjnych, a tym samym braku podstaw do zastosowania na obecnym etapie odbywania kary pozbawienia wolności w stosunku do skazanego dobrodziejstwa instytucji z art. 77 § 1 k.k. świadczy chociażby pismo z dnia 26 maja 2014 r. znajdujące się w teczce osobopoznawczej akt penitencjarnych skazanego część „B”. Z pisma powyższego wynika, iż skazany K P w dniu 26 maja 2014 r. przybył na oddział A2 Zakładu Karnego w C B celem odbycia kary dyscyplinarnej umieszczenia w celi izolacyjnej na okres 14 dni. Jednocześnie z projektu oceny okresowej z dnia 23 maja 2014 r. dotyczącej skazanego jednoznacznie wynika, iż skazany K P został ukarany niniejszą karą z uwagi na posiadanie w organizmie substancji niedozwolonych w postaci dopalaczy. Tak więc prognoza kryminologiczno-społeczna w stosunku do skazanego jawi się jako negatywna, a resocjalizacja skazanego winna być kontynuowana w warunkach więziennych. Na zmianę tego stanowiska nie mogły wpłynąć argumenty skazanego przywołane w zażaleniu. Stąd też, wobec braku przesłanek uzasadniających zmianę zaskarżonego postanowienia, orzeczono o utrzymaniu go w mocy. JS/mw