Postanowienie II AKzw 918/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 918/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Piotr Sławomir Niedzielak Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku – Beaty Kwiećkowskiej – delegowanej do Prokuratury Apelacyjnej po rozpoznaniu w sprawie M A J s. K zażaleń internowanego i jego obrońcy na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt II Ko 110/14 (II K 43/09) w przedmiocie orzeczenia wydanego na podstawie art.204 kkw na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J N G kwotę 147,60 zł., w tym kwotę 27,60 zł. należnego podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za obronę podejrzanego z urzędu w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2014r. Sąd Okręgowy w Olsztynie postanowił kontynuować stosowany wobec M A J środek zabezpieczający w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym o podstawowym zabezpieczeniu SP ZOZ w W. Postanowienie to zaskarżył obrońca internowanego zarzucając mu: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, mający wpływ na treść orzeczenia, przez niesłuszne ustalenie, iż nadal konieczne jest stosowanie względem M A J środka zabezpieczającego, pomimo tego, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, że --- STRONA 2 --- dalsze stosowanie tego środka nie jest niezbędne dla zapobieżenia ponownego popełnienia przez niego czynu zabronionego. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie dalszego stosowania środka zabezpieczającego. Zażalenie na to postanowienie złożył także internowany podnosząc, że od 6 lat nie pije alkoholu i przeszedł 5 letnią terapię, co daje podstawy do zwolnienia go ze szpitala psychiatrycznego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie są zasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że ustalenia faktyczne i prawne Sądu I instancji są w pełni poprawne. Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie w dalszym ciągu zachodzi konieczność stosowania wobec M A J środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zakładzie psychiatrycznym. Należy podnieść, że w wypadku środka orzeczonego na podstawie art. 94 § 1 k.k. zwolnienie sprawcy z zakładu psychiatrycznego następuje wówczas, gdy jego dalsze pozostawanie w takim zakładzie nie jest konieczne, tj., gdy nie zachodzi już wysokie prawdopodobieństwo, że sprawca popełni ponownie czyn zabroniony tego rodzaju, w związku z którym zastosowano wobec niego środek zabezpieczający. Sytuacja taka nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie. Sąd I instancji, na podstawie opinii biegłych psychiatrów i psychologa, poczynił prawidłowe ustalenia odnośnie stanu zdrowia psychicznego sprawcy i konieczności kontynuowania środka zabezpieczającego. Z opinii biegłych jednoznacznie wynika, że wprawdzie choroba internowanego od dłuższego czasu jest w fazie remisji i okazuje on skruchę wobec popełnionego czynu, jednakże na wolności pozostawiony samemu sobie stwarzałby niebezpieczeństwo popełnienia czynów karalnych o wysokim stopniu społecznej szkodliwości. Obawa ta wynika z dotychczasowej linii życia i zachowania internowanego, który po opuszczeniu szpitala psychiatrycznego zawsze wracał do nałogu i zaprzestawał brania leków, które musi przyjmować przez całe swoje życie. Zdaniem biegłych M A J, w wypadku gdyby miał przebywać poza szpitalem psychiatrycznym, musiałby być objęty nadzorem nie tylko celem kontynuowania leczenia farmakologicznego, ale przede wszystkim celem zachowania abstynencji, której farmakoterapia jest tylko jednym z warunków. Biegli podnieśli przy tym, że internowany nie czuje się chory, jego postawa wobec choroby i uzależnienia jest wyłącznie --- STRONA 3 --- deklaratywna – od początku pobytu w szpitalu odmawia uczestnictwa w zajęciach terapeutycznych, gdyż uważa, że posiada już konieczną wiedzę. Jednocześnie z akt postępowania wynika, że brak jest możliwości zapewnienia mu oczekiwanego przez biegłych nadzoru, gdyż internowany nie ma rodziny ani innych bliskich osób, które by czuwały nad prawidłowym leczeniem na wolności, co więcej zaś z jego pism procesowych wynika, że nie wyraża zgody na pobyt w Domu Pomocy Społecznej, a zatem nawet gdyby zachodziła prawna możliwość osadzenia go w tego rodzaju placówce, co sąd rodzinny i opiekuńczy wykluczył, i wówczas spełnienie warunków, które wskazali biegli i tak byłoby iluzoryczne. Konkludując stwierdzić należy, że wszechstronna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniająca wszystkie wskazane wyżej okoliczności – wbrew stanowisku obrońcy i internowanego – prowadzi do uprawnionego wniosku, iż dalszy przymusowy pobyt M A J w szpitalu psychiatrycznym jest nadal uzasadniony, gdyż jedynie taki środek zabezpieczający daje gwarancję zapobieżenia ponownego popełnienia przez M A J czynu zabronionego o znacznej społecznej szkodliwości. Z tych też powodów, nie znajdując podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia, Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie. O wynagrodzeniu za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięto na podstawie przepisu § 15 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). PN/ms/ars