Postanowienie II AKzw 917/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 917/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Krzysztof Ciemnoczołowski Protokolant: sekr. sąd. Anna Tracewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Janusza Krajewskiego po rozpoznaniu w sprawie skazanego S. K. na skutek zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia (…) w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zwolnić skazanego od kosztów postępowania odwoławczego, którymi obciążyć Skarb Państwa. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw mogących skutecznie podważyć stanowisko Sądu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania kary orzeczonej względem S. K. Rozstrzygnięcie Sądu meriti trafnie uwzględnia bowiem podkreślaną w orzecznictwie sądowym i literaturze prawniczej potrzebę restryktywnej wykładni pojęcia „zbyt ciężkich skutków dla skazanego lub jego rodziny" zawartą w treści przepisu art. 151 § 1 k.k.w. Jako słuszne uznać należy stanowisko, iż przerwanie przez S. K. nauki w gimnazjum nie spowoduje dla niego zbyt ciężkich skutków w rozumieniu przytoczonego powyżej przepisu. Skazany może bowiem kontynuować naukę po odbyciu kary pozbawienia wolności, bądź przebywając w zakładzie karnym (art. 130 --- STRONA 2 --- k.k.w.). Ponadto, skoro skazany w przeszłości nie wyrażał większego zainteresowania szkołą (został skreślony z listy uczniów z uwagi na wysoką absencję) nie sposób obecnie przyjąć, by jego stosunek do obowiązku szkolnego uległ znaczącej zmianie. Obrońca skazanego nie wykazał w toku postępowania, by S. K. zaliczył wszystkie zaległe przedmioty w szkole, a wskazując w zażaleniu, iż skazany uczęszcza regularnie na zajęcia w ramach VI semestru popada w sprzeczność ze swoim stanowiskiem zaprezentowanym we wniosku o odroczenie kary (gdzie podniósł, że „skazany w miarę regularnie uczęszcza na zajęcia” ). Wbrew przekonaniu skarżącego, Sąd pierwszej instancji wziął pod uwagę podjęcie przez skazanego leczenia odwykowego i negatywny wynik testu na obecność narkotyków w jego organizmie, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Nie można jednak pominąć również dotychczasowego, niskiego zaangażowania S. K. w terapię odwykową, przejawianego mechanizmu zaprzeczenia uzależnieniu, nieregularnego uczęszczania na zajęcia oraz kwestionowania konieczności podjęcia dalszego leczenia w trybie stacjonarnym. Przedłożone przez obrońcę zaświadczenia dowodzą tego, że S. K. ponownie rozpoczął leczenie ambulatoryjne i obecnie powstrzymuje się od używania środków odurzających, nie można jednak na ich podstawie wysnuć wniosku o znacznym zintensyfikowaniu przez skazanego leczenia odwykowego i trwałej zmiany jego nastawienia do istniejącego problemu uzależnienia. Ponadto, przebywając w zakładzie karnym skazany będzie miał zapewnioną pomoc terapeutyczną i możliwość dalszego leczenia uzależnienia, a więc skutki odbywanej obecnie terapii nie zostaną zniweczone. Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do odroczenia wykonania orzeczonej wobec skazanego kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny akceptuje w pełni decyzję Sądu Okręgowego i podziela argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, uznając, że w sytuacji majątkowej skazanego ich poniesienie byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe i obciążył nimi Skarb Państwa. 2 --- STRONA 3 --- 3