Postanowienie II Akzw 913/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydzi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II Akzw 913/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego S. P. zażalenia wniesionego przez prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 24 kwietnia 2014r. (IV Kow. 361/14/wz) w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art.1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie uchylić i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania. U Z A S A D N I E N I E Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014r. zwolnił warunkowo przedterminowo skazanego S. P. z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Powyższe postanowienie zaskarżył prokurator, który zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę postanowienia i mający wpływ na jego treść, a polegający na niesłusznym uznaniu, iż w stosunku do skazanego istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna, podczas gdy właściwości i warunki osobiste przemawiają przeciwko takiemu rozstrzygnięciu. --- STRONA 2 --- Stawiając powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez odmowę warunkowego przedterminowego zwolnienia S. P.. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie prokuratora jest zasadne o tyle, że musi skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia w celu ponownego rozpoznania wniosku skazanego. Nie mniej należy zasygnalizować, że w uzasadnieniu zażalenia wyrażono szereg poglądów, które Sąd Apelacyjny absolutnie nie aprobuje. Po pierwsze, nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że „ skrócenie skazanemu kary o ponad rok byłby zbyt dużą ingerencją w prawomocny wyrok” (str.6 uzasadnienia) . Autor tego stanowiska nie dostrzega, że to ustawodawca określił, jak „głęboko” na etapie wykonywania kary może sąd penitencjarny „ingerować” w prawomocny wyrok, dopuszczając skrócenie odbywanej kary nawet o 10 lat. Aprobata dla tego stanowiska żalącego się byłaby niedopuszczalną próbą „poprawiania” ustawy. Po drugie, orzeczenie o warunkowym przedterminowym zwolnieniu będzie zawsze „ celowe i sprawiedliwe”, jak określa to żalący się, kiedy będzie zgodne z obowiązującym prawem, które przewiduje tylko jedną przesłankę tego zwolnienia, a mianowicie pozytywną prognozę społeczno-kryminologiczną. Zatem okoliczności dotyczące okresu skrócenia kary, liczby składanych wniosków i itp. nie mają wartości prognostycznej i pozostają bez wpływu na decyzję o warunkowym zwolnieniu. Po trzecie, Sąd Apelacyjny nie podziela poglądu, jakoby do warunkowego przedterminowego zwolnienia mogły mieć zastosowanie przesłanki dotyczące wymiaru kary. Użyte w art. 77 § 1 kk sformułowanie „tylko wówczas” jednoznacznie wskazuje, że warunkowe zwolnienie lub jego odmowa może nastąpić tylko w wypadku zaistnienia lub braku przesłanki określonej w tym przepisie. Nie jest zatem możliwe poszukiwanie w innych przepisach kodeksu karnego dodatkowych przesłanek warunkowego zwolnienia, np. w art. 53 § 1 kk poprzez art. 56 kk. Przyjmując nawet, że przepis art. 56 kk ma także --- STRONA 3 --- zastosowanie przy orzekaniu środków związanych z poddaniem sprawcy próbie, a nie tylko środków karnych, należy wyrazić pogląd, że odpowiednie stosowanie art. 53 § kk do instytucji warunkowego zwolnienia nie może prowadzić do „wydrążenia” z treści art.77 § 1 kk i przyjmowania innych – niż wymieniona w tym przepisie – przesłanek warunkowego przedterminowego zwolnienia. Odmienne stanowisko prowadziłoby do wniosku, że użyte w art. 77 § 1 kk słowa „tylko wówczas” w istocie oznaczają „nie tylko wówczas“. Przechodząc do podstawowego wątku zażalenia stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy pominął zupełnie fakt wielokrotnej uprzedniej karalności skazanego oraz to, że trzykrotnie był już warunkowo przedterminowo zwalniany (1993r., 2002r., 2008r.). Przecież ta ostatnia okoliczność wskazuje najdobitniej, że deklaracje skazanego w przedmiocie zmiany trybu życia są mało wiarygodne, a prognozowanie co do jego zachowania na wolności, na podstawie jego zachowania w trakcie odbywania kary, jest zawodne. Popełnienie kolejnych przestępstw, mimo wcześniejszych warunkowych zwolnień, świadczy nie tylko o tym, że skazany zawiódł okazywane mu zaufanie, ale również o tym, że wcześniejsze prognozowanie, a co za tym idzie trzy orzeczenia sądów, były błędne. Okoliczności te mające bardzo istotne znaczenie prognostyczne zupełnie umknęły uwadze Sądu Okręgowego. Sprawia to, że zaskarżone orzeczenie jest nie tylko dotknięte poważnym mankamentem w sferze ustaleń, ale też w istocie jest ono tylko nagrodą za dobre zachowanie w warunkach izolacji. W tej sytuacji Sąd Okręgowy „powielił błędy” sądów penitencjarnych z 1993r., 2002r. oraz z 2008r., kiedy dokonane przez nich prognozy społeczno- kryminologiczne, oparte na tych samych podstawach co obecna, okazały się błędne. Sąd Okręgowy rozpoznając ponownie sprawę winien ustalić z jakim skutkiem były dotychczas stosowane wobec skazanego środki probacyjne oraz wyjaśnić, dlaczego konstruowane wcześniej prognozy okazały się błędne i czy obecnie występują nowe okoliczności mające wartość prognostyczną, które nie --- STRONA 4 --- miały miejsca przy wcześniejszych warunkowych zwolnieniach, a które uzasadniałyby pogląd, że już teraz, tj. po czwartym warunkowym zwolnieniu, skazany będzie przestrzegał porządku prawnego W tym stanie rzeczy postanowiono – jak na wstępie.