Postanowienie II AKzw 908/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 908/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Janusz Sulima Protokolant : Agnieszka Rezanow-Stöcker przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Janusza Kordulskiego po rozpoznaniu w sprawie M R P s. S zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt II Kow 286/14/el w przedmiocie zezwolenie na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Suwałkach odmówił udzielenia skazanemu M R P s. S udzielenia zezwolenia na odbywanie kar zastępczych 2 miesięcy i 90 dni pozbawienia wolności zarządzonych w sprawach II K 150/12 i II K 889/12 Sądu Rejonowego w Olecku poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany wskazując, że na wolności mógłby podjąć pracę, łożyć na potrzeby syna, pomagać choremu ojcu. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd okręgowy w Suwałkach w sposób właściwy mając na uwadze wskazane w art. 6 ust 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego – uznał, że w stosunku do M R P, prognoza co do właściwego wykonywania obowiązków wynikających z dozoru elektronicznego jest niekorzystna, a kara pozbawienia wolności wykonywana w systemie dozoru elektronicznego w stosunku do skazanego nie byłaby wystarczająca, aby jej cele zostały osiągnięte. Sąd ten słusznie zauważył, że skazany w środowisku lokalnym ma przeciętną opinie, a pozostając na wolności utrzymuje kontakty z osobami uzależnionymi od alkoholu. Wskazać również należy, iż przed osadzeniem skazany podejmował pracę dorywcze, a zarobione pieniądze przeznaczał na swoje utrzymanie i alkohol i nie oddawał ich ojcu (k.14). Ponadto należy nadmienić, że w środowisku rodzinnym, w którym skazany miałby odbywać karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego występują zachowania dysfunkcyjne, brak jest autorytetów i wzorów moralnych, natomiast ojciec skazanego jest alkoholikiem, co mogłoby prowadzić skazanego do dalszych konfliktów z prawem. Zauważyć również należy, że skazany M R P pomimo orzeczonych w stosunku do niego kar o charakterze wolnościowym nie potrafił prawidłowo funkcjonować w społeczeństwie, co w konsekwencji skutkowało zarządzeniem wykonania kar zastępczych. Należy również zauważyć, że sam skazany pomimo sugestii kuratora dotyczącej rozważenia możliwości nałożenia na skazanego obowiązku leczenia odwykowego i uczestnictwa w spotkaniach AA podczas posiedzenia Sądu I instancji nie zaproponował ze swojej strony chęci wykonania z własnej woli powyższych obowiązków, co wskazuje, że skazany nie chce zrezygnować z dotychczasowego niepoprawnego trybu życia (k. 210). Dlatego należało podzielić pogląd, że dalsza resocjalizacja skazanego powinna odbywać się tylko w warunkach zakładu karnego, gdzie skazany będzie poddawany oddziaływaniom wychowawczym, które – jak należy ufać - wdrożą go w końcu do przestrzegania porządku prawnego. Podzielając zatem stanowisko Sądu Okręgowego Sąd nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia. Stąd też orzeczono jak w sentencji orzeczenia. JS/ars