Postanowienie II AKzw 903/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 sierpnia 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karny

--- STRONA 1 --- . * Sygn. akt II AKzw 903/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 sierpnia 2014 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie: przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Woźniaka po rozpoznaniu w sprawie TW. skazanego z art. 280$1 kk i inne zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 25 czerwca 2014 roku, sygn. akt V Kow 1203/14 w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437$ 1 kpk postanawia 1 utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; 2/ zwolnić skazanego T. W. od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Krakowie odmówił wnioskowi skazanego o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia wskazując, że proces resocjalizacji nie został zakończony, a po stronie skazanego występuje negatywna prognoza kryminologiczna wynikająca z faktu niepowrotu do zakładu karnego po upływie udzielonej przerwy w karze oraz postawa skazanego W trakcie odbywania kary. Na postanowienie to zażalenie złożył skazany nie stawiając mu skonkretyzowanych zarzutów, wskazując zaś na zakres odbytej kary, stan zdrowia, pozytywną opinię kuratora z okresu przerwy w karze. W konkluzji tych zarzutów wnosił o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: . Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, a podniesione w nim zarzuty były chybione. --- STRONA 2 --- * Na wstępie stwierdzić należy, że sąd a quo nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych. Te wszystkie bowiem elementy, które zadecydowały o nieuwzględnieniu wniosku znajdują potwierdzenie w aktach sprawy. Skazany zresztą nie kwestionuje tego, że jego opinia z Zakładu Karnego jest przeciętna oraz faktu niepowrotu w terminie do ZK. W istocie błędów dopatruje się on w nieuwzględnieniu — w jego ocenie - wszystkich okoliczności sprawy, a żądanie opiera na konieczności uwzględnienia tylko tych materiałów, które są dla niego korzystne, Tak zaś skonstruowany środek odwoławczy nie może być skuteczny albowiem nie podważa stanowiska sądu lecz jedynie żąda uwzględnienia zapatrywań skarżącego. W tym kontekście wskazać więc trzeba, do odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia nie jest konieczna sytuacja, gdy zanegowano wszystkie powołane w art. 77 $ 1 k.k. okoliczności. Z brzmienia tego przepisu wynika jedynie, że sąd penitencjarny rozpoznając wniosek o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia zobowiązany jest ocenić go przez pryzmat wszystkich ustawowych okoliczności i ustalając prognozę kryminologiczno-społeczną wskazać, które z nich sprzeciwiają się postawieniu pozytywnej prognozy, ewentualnie przemawiają za udzieleniem warunkowego przedterminowego zwolnienia. Po drugie przypomnieć trzeba, że warunkowe przedterminowe zwołnienie z reszty kary pozbawienia wolności jest odstępstwem od zasady odbycia kary w całości, jak ją orzeczono w wyroku skazującym. Tylko przekonanie sądu, powzięte na podstawie analizy przesłanek przewidzianych w art. 77 $ 1 k.k., że skazany będzie w przyszłości przestrzegał prawa mimo niewykonania kary w całości, uzasadnia odstąpienie od tej zasady (zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 2 października 2012 r. II AKzw 1066/12 KZS 2012/10/37). Z kolei dla stwierdzenia pozytywnej prognozy kryminalnej potrzebne jest postępowanie skazanego w zakładzie karnym powyżej normy wyrażającej się biernym podporządkowaniem się wymaganiom stawianym osobom odbywającym karę, a to aktywność skazanego w dążeniu do wykazania gotowości respektowania zasad współżycia w społeczeństwie (zob. postanowienie SA w Krakowie z dnia 13.10.1999 roku, II AKz 467/99, KZS 10/99 poz. 42). Trafnie w tym kontekście zaakcentował sąd, ze postawa skazanego polegająca na niepowrocie w terminie do ZK stanowi istotny negatywny prognostyk co do możliwości przestrzegania przez niego porządku prawnego w razie udzielenia warunkowego zwolnienia. Podkreślenia wymaga, że ostateczne stawiennictwo skazanego do ZK nie było wyrazem jego ekspiacji, uzmysłowienia sobie naganności zachowania lecz wynikiem czynności podjętych przez stosowne organy skutkującego przymusowym doprowadzeniem. Prawidłowo również sąd zwrócił uwagę na postawę skazanego w ZK, gdzie był tyle samo razy nagradzany, co karany dyscyplinarnie. W sytuacji zaś, kiedy skazany nie jest w stanie w warunkach wzmożonego nadzoru i kontroli przestrzegać obowiązujących go zasad, nie sposób prognozować, że będzie przestrzegał porządku prawnego w warunkach wolnościowych, gdzie kontroła jego zachowania, nawet w razie oddania pod dozór kuratora, ma mniejszy zakres. Te elementy sprzeciwiały się więc wysnuciu pozytywnej prognozy wobec skazanego, a w konsekwencji udzieleniu warunkowego przedterminowego zwolnienia. Jeśli zaś chodzi o stan zdrowia skazanego i jego sytuację rodzinną to wprawdzie stanowią one w świetle art. 77 $ 1 k.k. jedne z okoliczności, jakie należy brać pod uwagę przy podjęciu decyzji w przedmiocie warunkowego zwolnienia, wchodzą one bowiem w zakres pojęcia "warunków osobistych" skazanego, nie mają jednak decydującego znaczenia dla decyzji w tym przedmiocie i mogą stanowić jedynie dodatkowy argument prowadzący do wniosku o zasadności udzielenia warunkowego zwolnienia w sytuacji, kiedy równocześnie przemawiają za tym pozostałe okoliczności wymienione we wskazanym wyżej przepisie. Te zaś — z przyczyn wskazanych wyżej — nie zachodzą. Z tych przyczyn zaskarzone postanowienie utrzymano w mocy, a z uwagi na pobyt skazanego w ZK i brak zatrudnienia zwolniono go od ponoszenia wydatków za instancję odwoławczą.