Postanowienie II AKzw 900/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 900/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Jacek Dunikowski Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Małgorzaty Gasińskiej- Werpachowskiej po rozpoznaniu w sprawie J G s. A zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn.akt II 1 Kow 431/14/pr w przedmiocie odmowę udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Łomży odmówił udzielenia skazanemu J G przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany wnosząc o udzielenie mu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: --- STRONA 2 --- Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Argumenty wskazane w zażaleniu nie skutkowały odmienną oceną wniosku skazanego niż ta, jaką przedstawił Sąd Okręgowy. Przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności jest instytucją szczególną postępowania wykonawczego, stanowiącą wyjątek od zasady, w myśl której kara ta powinna być wykonywana w sposób ciągły, a więc przesłanki jej udzielania powinny być interpretowane ściśle. Wskazać bowiem trzeba, że pozbawienie człowieka wolności zawsze wywołuje pewne negatywne następstwa w jego życiu osobistym, zawodowym i rodzinnym. Sytuacja taka stanowi jednak naturalną konsekwencję izolacji więziennej. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd Okręgowy trafnie ustalił, iż w przypadku skazanego nie zachodzą żadne szczególne okoliczności o których mowa w art. 153 § 2 k.k.w. Na podstawie wywiadu środowiskowego Sąd Okręgowy ustalił, że udzielenie skazanemu przerwy nie jest konieczne dla zabezpieczenia losów jego rodziny. Matka i ciotka skazanego istotnie są złego zdrowia i posiadają niskie dochody, które jednak pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Krótkotrwały pobyt skazanego na wolności z pewnością nie przyczyniłby się do poprawy ich losu. Podjęcie zatrudnienia przez skazanego w toku przerwy należy uznać za wątpliwe wobec trudnej sytuacji na rynku pracy, zwłaszcza że skazany nie ma wyuczonego zawodu. Należy też podzielić obawy Sądu Okręgowego co do wykorzystania przez skazanego przerwy zgodnie z przeznaczeniem. Wywiad środowiskowy wskazuje, że skazany nadużywał alkoholu, a pod jego wpływem wywoływał awantury i stosował przemoc wobec osób bliskich. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny nie stwierdzając podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia utrzymał je w mocy. JD/mz/mz