Postanowienie II AKzw 900/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 900/14 POSTANOWIENIE Dnia 02 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Włodzimierz Brazewicz Protokolant: staż. Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Andrzeja Błażejaka po rozpoznaniu w sprawie A. S. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia (…) w przedmiocie odwołania warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: 1. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że uzupełnić podstawę prawną o art. 160 § 1 pkt 4 k.k.w.; 2. w pozostałym zakresie utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; 3. kosztami postępowania odwoławczego w kwocie 20,00 (dwadzieścia) zł. obciążyć skazanego. Uzasadnienie Zażalenie obrońcy skazanego jest bezzasadne. Sąd Okręgowy w B. postanowieniem z dnia (…) roku w sprawie o sygn. akt V Kow (…)/wz warunkowo zwolnił A. S. z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Na mocy tegoż postanowienia skazany oddany został pod dozór kuratora sądowego i zobowiązany do: wykonywania pracy zarobkowej, podjęcia leczenia odwykowego związanego z uzależnieniem od alkoholu, przestrzegania porządku prawnego i zasad współżycia społecznego. Okres próby ustalono do dnia 03.10.2015 r. Analiza akt sprawy (w tym teczki dozoru kuratora) pozwala stwierdzić, że skazany w okresie próby nie dołożył starań, by wywiązać się z nałożonych na niego obowiązków. Ze szczegółowych i rzetelnych danych uzyskanych od kuratora – osoby --- STRONA 2 --- obiektywnej, zawodowo zajmującej się sprawowaniem dozoru, której wiarygodności obrońca nie powinien podważać (nie mając do tego podstaw) – wynika, że skazany notorycznie nadużywa alkoholu i unika podjęcia działań celem rozpoczęcia leczenia odwykowego. Mimo licznych prób pomocy, zarówno ze strony kuratora, jak i najbliższej rodziny, skazany nie przejawia chęci zerwania z nałogiem. W przypadku podejmowanych przez kuratora działań dyscyplinujących skazany przejawia postawę lekceważącą. Wielokrotnie zapewniał, że podejmie leczenie odwykowe, każdorazowo poprzestając na deklaracjach. Wielokrotnie skazany znajdował się w stanie po spożyciu alkoholu w czasie wizyt kuratora, o czym świadczyło jego zachowanie oraz zapach alkoholu, a który to fakt potwierdzała także konkubina skazanego. Sąd dostrzega przy tym, że na przestrzeni dwóch miesięcy bieżącego roku lutego i marca postawa skazanego uległa nieznacznej poprawie, z uwagi na zaprzestanie, a przynajmniej ograniczenie spożywania alkoholu, niemniej jednak, mimo to nie podjął leczenia odwykowego. Natomiast już podczas wizyty kuratora sądowego w dniu 04.04.2014 r. od skazanego ponownie wyczuwalna była woń alkoholu, zaś kilka dni później (10.04.1014 r.) odnotowano interwencję Policji z udziałem A. S., który w stanie nietrzeźwości (2,5 promila) prowadził skuter. Powyższe świadczy o tym, że skazany w rażący sposób lekceważy obowiązek poddanie się leczeniu odwykowemu i ignoruje zalecenia sądu i kuratora. Odnosząc się natomiast do dokonanej przez Sąd odwoławczy korekty zaskarżonego postanowienia zawartej w punkcie pierwszym należy zauważyć, że wbrew stanowisku obrońcy i wyrażanemu głębokiemu oburzeniu przez skarżącego, A. S. w dniu 10 grudnia 2013 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w S. został skazany za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. Wyrok ten uprawomocnił się 31.12.2013 r. Zatem zasadnym jest wskazanie, że w okresie próby rażąco naruszył porządek prawny, popełniając przestępstwo, za które została mu wymierzona kara 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy w wymiarze 30 godzin miesięcznie. Zatem, spełniona jest przesłanka z art. 160 § 1 pkt 4 k.k.w. W tej sytuacji zarzuty obrońcy pod adresem kuratora i sądu, który to rzekomo nie dokonał właściwych ustaleń w niniejszej sprawie ograniczając się do wątpliwych w swej treści ustaleń kuratora, wskazują na brak poszanowania zarówno dla funkcjonariusza publicznego, którym jest kurator sądowy, jak i organów wymiaru sprawiedliwości. Obrońca skazanego będący fachowym pełnomocnikiem winien zachować powściągliwość przy formułowaniu 2 --- STRONA 3 --- tak radykalnych stwierdzeń, jakie zostały zawarte w treści środka odwoławczego, tym bardziej, że zaniechał dokładnego zapoznania się z aktami sprawy, co stanowi przejaw lekceważenia swych obowiązków służbowych. W aktach wykonawczych bowiem znajduje się odpis wyroku na karcie (…), którego skarżący z całą pewnością by nie przeoczył w przypadku poddania się ich lekturze. W przekonaniu Sądu, to właśnie skarżący treść złożonego zażalenia oparł na informacjach pozyskanych od skazanego, który zmierzając do uzyskania dla siebie korzystnego rozstrzygnięcia był skłonny przeinaczać fakty, bądź je zatajać. Jednakże od adwokata sąd oczekuje zachowań licujących z powagą sprawowanego urzędu. W przypadku natomiast skarżącego z całą pewnością zabrakło profesjonalizmu i zdystansowania do sprawy. Dla Sądu Apelacyjnego nie ma znaczenia treść przedłożonego przez obrońcę postanowienia z dnia 03 kwietnia 2014 r., bowiem zostało wydane do innej sprawy i nie wiąże w toku niniejszego postępowania. Sąd w I instancji granicach przysługujących mu uprawnień dokonał analizy całokształtu materiału zebranego w aktach wykonawczych oraz aktach dozoru i na tej postawie wyciągnął słuszne wnioski, które Sąd odwoławczy w pełni akceptuje. W ocenie Sądu Apelacyjnego postawa przyjęta przez skazanego dowiodła, że udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia było decyzją przedwczesną. Pomimo wielokrotnych ostrzeżeń ze strony kuratora sądowego skazany nie zmienił swojego postępowania. Deklarował jedynie rozpoczęcie leczenia odwykowego i zaprzestanie spożywania alkoholu. Wszelkie oddziaływania w zakresie sprawowanego nad A. S. dozoru, okazały się kompletnie nieskuteczne, gdyż skazany przejawiał niezłomność i uporczywość w regularnym naruszaniu nałożonych przez Sąd obowiązków, w tym także rażąco naruszył porządek prawny. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, postawa skazanego wykazuje daleko lekceważący stosunek do orzeczeń wymiaru sprawiedliwości i starań kuratora sądowego, nadto wskazuje, że w rzeczywistości nie ma on woli zerwania z nałogiem oraz przestrzegania norm prawnych i zasad współżycia społecznego. Mimo obiektywnej możliwości podporządkowania się wymienionym rygorom, skazany tego nie uczynił z powodów przez siebie zawinionych. Tym samym uznać należy, że pozytywna prognoza co do przestrzegania przez skazanego porządku prawnego, która była podstawą decyzji o warunkowym zwolnieniu, nie sprawdziła się. W takim wypadku jego dalszy proces resocjalizacji, rozumiany jako 3 --- STRONA 4 --- wdrażanie skazanego do przestrzegania porządku prawnego, musi być kontynuowany w warunkach izolacji więziennej. Z powołanych względów, Sąd Apelacyjny, nie znajdując we wniesionym środku odwoławczym podstaw do zmiany czy też uchylenia orzeczenia Sądu penitencjarnego, orzekł jak w punkcie pierwszym części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 618 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. 2013, poz. 663), obciążając skazanego kosztami ryczałtu za doręczenia w postępowaniu odwoławczym. 4