Postanowienie II AKzw 900/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział K

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 900/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz po rozpoznaniu w sprawie skazanego J. S. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 5 maja 2014r. (IV Kow. 588/14/wz) w przedmiocie odmowy zwolnienia od uiszczenia opłaty od wniosku o warunkowe przedterminowe zwolnienie na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art.1 § 2 kkw postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze postanowieniem z dnia 5 maja 2014r. odmówił skazanemu J. S. zwolnienia go z obowiązku uiszczenia opłaty od wniosku o warunkowe przedterminowe zwolnienie. Postanowienie to zaskarżył skazany, który ponownie przedstawiając swoją sytuację materialną, rodzinną i osobistą, wniósł o zwolnienie go od tego obowiązku. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zauważyć, że Sąd Okręgowy błędnie ustalił jakoby skazany posiadał --- STRONA 2 --- środki pieniężne, które może przeznaczyć na opłacenie wniosku. Z pisma administracji aresztu (k-7) wynika jednoznacznie, że skazany nie posiada żadnych środków pieniężnych, którymi może aktualnie dysponować. Natomiast środki zgromadzone na tzw. akumulacji są przekazywane skazanemu w chwili zwolnienia, a w trakcie odbywania kary nie może nimi dysponować. Z treści art. 126 § 1 kkw nie wynika, aby środki te – na wniosek skazanego - w każdym czasie mogły być przekazane na dowolny rachunek bankowy. Ostatnie zdanie (po średniku) tego przepisu odnosi się do przekazania środków na rachunek bankowy lub książeczkę oszczędnościową, ale tylko w chwili zwolnienia z zakładu karnego i o ile taki wniosek skazany złoży. Sąd Apelacyjny nie podziela pozostałych argumentów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z następujących powodów: 1. Twierdzenie, iż rodzina skazanego może go wspomóc w opłaceniu wniosku jest gołosłowne, gdyż tej kwestii Sąd Okręgowy nie badał, jak również nie badał stanu i składników majątku skazanego poza zakładem karnym; 2. Wywód, iż ustawodawca znając sytuację skazanych nie zwolnił ich z obowiązku uiszczenia opłaty, co winno skutkować brakiem zwolnienia także ze strony sądu, jest o tyle nietrafiony, że przecież w zakładach karnych przebywają także ludzie, dla których uiszczenie opłaty od wniosku nie jest zbyt uciążliwe. Do nich właśnie adresowany jest ten obowiązek. 3. Faktem jest, że osoba pozbawiona wolności nie ponosi kosztów utrzymania, ale przez to nie uzyskuje środków na uiszczenie opłaty, które mogłaby zdobyć tylko poprzez odpłatne zatrudnienie, na co jednak wpływu nie ma. W związku z powyższym wobec braku ustaleń, o których mowa w pkt. 1, przy jednoczesnym negatywnym rozstrzygnięciu, należało uchylić zaskarżone postanowienie w celu zbadania kwestii tam wskazanych. W związku z powyższym postanowiono – jak na wstępie.