Postanowienie II AKzw 895/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 895/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Jacek Dunikowski Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Małgorzaty Gasińskiej- Werpachowskiej po rozpoznaniu w sprawie W A O s. M zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn.akt III Kow 860/14/pr w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Olsztynie odmówił udzielenia skazanemu W A O przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany wskazując na ciężką sytuację rodziny, która pogorszyła się ostatnio z uwagi na tymczasowe aresztowanie jego brata P O. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Argumenty wskazane w zażaleniu nie skutkowały odmienną oceną wniosku skazanego niż ta, jaką przedstawił Sąd Okręgowy. Przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności jest instytucją szczególną postępowania wykonawczego, stanowiącą wyjątek od zasady, w myśl której kara ta powinna być wykonywana w sposób ciągły, a więc przesłanki jej udzielania powinny być interpretowane ściśle. Wskazać bowiem trzeba, że pozbawienie człowieka wolności zawsze wywołuje pewne negatywne następstwa w jego życiu osobistym, zawodowym i rodzinnym. Sytuacja taka stanowi jednak naturalną konsekwencję izolacji więziennej. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd Okręgowy trafnie ustalił, iż w przypadku skazanego nie zachodzą żadne szczególne okoliczności o których mowa w art. 153 § 2 k.k.w. Z wywiadu środowiskowego, którego rzetelności skazany nie kwestionuje wynika, że przed osadzeniem pracował on tylko dorywczo, nadużywał alkoholu, a w okresie kilku miesięcy przed zatrzymaniem nie nocował już w domu, ale przebywał u matki i brata. Jeżeliby nawet skazany podjął deklarowane zatrudnienie, to mając na względzie, że w ciągu dotychczasowego życia nie zapewniał rodzinie utrzymania, należy wątpić by zmienił swoje postępowanie. Zresztą w czasie krótkotrwałego pobytu zapewne większość zarobionych środków pochłonęłoby jego utrzymanie. Chociaż A O także oczekiwałaby pomocy materialnej od byłego męża, to jednak przez wiele lat kiedy przebywał w zakładach karnych nie mogła na niego liczyć, a i dzisiaj tylko „Ma nadzieję, że może wreszcie zrozumiał”. Dotychczasowy sposób życia W A O nie wskazuje aby zaszła w nim jakaś przemiana, a fakt wielokrotnego łamania prawa nasuwa uzasadnione wątpliwości co do wykorzystania przerwy zgodnie z przeznaczeniem. W tej niebudzącej wątpliwości ciężkiej sytuacji materialnej rodziny skazanego to jego była małżonka powinna podejmować wszelkie działania w celu poprawy tej sytuacji łącznie z wniesieniem powództwa o podwyższenie alimentów oraz zwróceniem się o pomoc do placówki opieki społecznej. Udzielenia skazanemu przerwy w karze nie może też uzasadniać fakt tymczasowego aresztowania jego brata P O, na którego jak wynika z wywiadu środowiskowego rodzina skazanego także nie liczyła. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny nie stwierdzając zatem podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia utrzymał je w mocy. JD/mz/at