Postanowienie II AKzw 880/14 POSTANOWIENIE Dnia 2 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 880/14 POSTANOWIENIE Dnia 2 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Lech Magnuszewski Protokolant: sekr. sąd. Anna Tracewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Andrzeja Błażejaka po rozpoznaniu w sprawie skazanego J. P. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we W. z dnia (…) w przedmiocie zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. obciążyć skazanego kosztami postępowania odwoławczego w postaci ryczałtu za doręczenia w kwocie 20 (dwudziestu) złotych. Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał trafnej wykładni art. 75 §2 k.k., a decyzja o zarządzeniu wykonania kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego we W. z dnia (…) r., II K (…), należycie uwzględnia elementy istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie. Całkowicie nieprzekonujący jest zaprezentowany przez obrońcę pogląd, jakoby popełnienie w okresie próby występku z art. 286 §3 k.k. w zw. z art. 64 §1 k.k., za który orzeczono karę grzywny, nie stanowiło rażącego naruszenia porządku prawnego w rozumieniu przepisu art. 75 §2 k.k. Zapatrywanie skarżącej --- STRONA 2 --- nie znajduje żadnego umocowania w treści rzeczonego przepisu, w którym jako przykład rażącego naruszenia porządku prawnego wskazano właśnie popełnienie przestępstwa innego, niż określone w art. 75 §1 k.k. Należy wręcz stwierdzić, że popełnienie przez J. P. kolejnego występku umyślnego - nawet zakwalifikowanego jako wypadek mniejszej wagi - stanowi wyjątkowo rażące naruszenie porządku prawnego, skoro w pojęciu tym mieszczą się również przestępstwa nieumyślne, wykroczenia, a także zachowania niebędące czynami zabronionymi pod groźbą kary (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 25 czerwca 2013 r., II AKzw 631/2013, LexPolonica nr 8097055). Nieuzasadnione jest oczekiwanie skarżącej, że kryminalna przeszłość skazanego nie będzie brana pod uwagę przy stawianiu prognozy odnośnie przestrzegania przez niego porządku prawnego w przyszłości. Należy podkreślić, że prognozę taką sąd formułuje w oparciu o całokształt okoliczności dotyczących osoby sprawcy. W ocenie Sądu Apelacyjnego uprzednia, wielokrotna karalność J. P. bez wątpienia stanowi istotny, negatywny czynnik prognostyczny, albowiem wymownie świadczy o jego skłonnościach do naruszania porządku prawnego oraz lekceważącym stosunku do porządku prawnego. W przekonaniu tym utwierdza powrót skazanego do przestępstwa w warunkach recydywy specjalnej z art. 64 §1 k.k. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skazanie za kolejne przestępstwo umyślne popełnione w okresie próby przekreśliło pozytywną prognozę kryminologiczną, przyjętą przez Sąd Okręgowy we W. w sprawie II K (…). Odnośnie argumentów obrońcy dotyczących stanu zdrowia skazanego oraz jego sytuacji rodzinnej wskazać należy, iż nie mają one pierwszorzędnego znaczenia w niniejszej sprawie. Należy podkreślić, że sąd orzekający w przedmiocie zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 75 §2 k.k. nie bierze pod uwagę tego, czy wykonanie kary stanowić będzie dla skazanego i jego bliskich nadmierną uciążliwość. W postępowaniu toczącym się na podstawie powyższego przepisu Sąd bada jedynie, czy w stosunku do skazanego - pomimo dopuszczenia się przez niego rażącego naruszenia porządku prawnego - w dalszym ciągu zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna. Choroby skazanego i członków jego rodziny nie stanowią 2 --- STRONA 3 --- okoliczności, w oparciu o które taką prognozę można stawiać. Sąd pierwszej instancji nie był uprawniony do powoływania się na toczące się przeciwko J. P. postępowanie karne jako okoliczność przemawiającą na jego niekorzyść, a to z uwagi na chroniące skazanego domniemanie niewinności. To uchybienie w niczym nie ujmuje jednak pozostałym, podniesionym przez Sąd a quo argumentom i nie zmienia w istotny sposób oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pod kątem przepisu art. 75 §2 k.k. Mając powyższe na uwadze, utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie. O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 636 §1 k.p.k. w zw. z art. 618 §1 pkt 1 k.p.k. i §2 k.p.k. w zw. z art. 1 §2 k.k.w. w zw. z §1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2003 r., Nr 108, poz. 1026). 3