Postanowienie II AKzw 872/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 872/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Alina Kamińska Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Przemysława Sabata po rozpoznaniu w sprawie J Z s. W zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt III Kow 667/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10.04.2014r. Sąd Okręgowy w Olsztynie odmówił udzielenia skazanemu J Z warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kary 3 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Otwocku w sprawie II K 687/08, której koniec przypada na dzień 02.04.2015r. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany podnosząc, że podczas odbywania kary nie był karany dyscyplinarnie, a wielokrotnie nagradzany, wykazywał aktywność w procesie resocjalizacji. Ma dobrą opinię zarówno z zakładu karnego, jak i z miejsca zamieszkania. Skarżący odwołał się również do sytuacji rodzinnej, która uzasadnia jego wcześniejsze zwolnienie. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Warunkowe zwolnienie ma premiować takiego sprawcę, co do którego istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna, tj. który daje gwarancję, że pomimo wcześniejszego wyjścia na wolność będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni ponownie przestępstwa. Chociaż zatem wniosek o udzielenie tej formy probacji może złożyć każdy skazany, to nie każdy, nawet po odbyciu wymaganej przepisami części kary, zasługuje na dobrodziejstwo jej zastosowania. Stosownie do art. 77 § 1 k.k., przy ocenie prognozy kryminologiczno-społecznej należało uwzględnić postawę skazanego ubiegającego się o zastosowanie tej regulacji, jego właściwości i warunki osobiste, okoliczności popełnienia przestępstwa oraz zachowanie po jego dokonaniu i w czasie odbywania kary. Sąd Okręgowy oceniając zasadność wniosku J. Z. w przedmiocie warunkowego zwolnienia, prawidłowo zważył wszystkie te okoliczności i podjął trafną decyzję. Stopień demoralizacji tego skazanego, w szczególności z uwagi na okoliczności popełnionych czynów, uznać należy za znaczny. Nie bez znaczenia pozostaje, że skazany w styczniu 2008r. opuścił zakład karny po odbyciu kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności m.in. za czyn z art. 197 § 3 k.k., a już w maju 2008r., działając w warunkach recydywy, dopuścił się szeregu kolejnych czynów, w tym także usiłowania zgwałcenia. Z opinii z zakładu karnego i akt osobowych skarżącego wynika, iż obecnie jego postawa w izolacji jest właściwa. Realizuje indywidualny program oddziaływania, nie należy do podkultury więziennej, pracuje społecznie. Jednocześnie jednak jego zachowanie, choć poprawne, nie wyróżnia się na tyle szczególnie tle innych osadzonych, aby okoliczność ta miała determinować ocenę prognozy kryminologicznej. Sam fakt dostosowania się do wymogów dyscypliny więziennej nie świadczy bowiem jeszcze o pożądanych i trwałych zmianach w jego postawie. Tym bardziej, że skazany nie korzysta z systemu przepustowego, a co za tym idzie, nie został sprawdzony w warunkach wolnościowych. Również fakt, iż skazany nadal nie przyznaje się do popełnienia przypisanych mu czynów i pozostaje wobec nich całkowicie bezkrytyczny, nie pozwala na pozytywną ocenę procesu resocjalizacji i uznanie go za zakończony. Jeśli zaś chodzi o sytuację rodzinną, to okoliczność ta nie wpływa bezpośrednio na ocenę prognozy kryminologicznej, a tym samym na możliwość warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kary. --- STRONA 3 --- Mając powyższe na uwadze, podzielając w pełnym zakresie stanowisko Sądu I instancji, orzeczono o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. AK/acz/ars