Postanowienie II AKzw 870/14 POSTANOWIENIE Dnia 9 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w s

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 870/14 POSTANOWIENIE Dnia 9 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Andrzej Czapka Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Anny Malczyk po rozpoznaniu w sprawie G T s. S zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt III Kow 989/14/el w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o zezwolenie na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie nie uwzględnił wniosku skazanego G T o udzielenie mu zezwolenia na odbywanie kary 10 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Mławie z dnia 16.04.2013r. sygn. akt II K 140/13 poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany wskazując na trudną sytuację życiową. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- W ocenie Sądu Apelacyjnego, sąd penitencjarny, w sposób właściwy - mając na uwadze kryteria wskazane w art. 6 ust. 1 ustawy z 07.09.2007r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego – uznał, że w stosunku do G T kara pozbawienia wolności wykonywana poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego nie byłaby wystarczająca, aby jej cele zostały osiągnięte. Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił zarówno stopień demoralizacji skazanego, jak i całokształt okoliczności związanych z jego osobą, wpływających na prognozę kryminologiczną, dochodząc do słusznego wniosku, że winien on odbyć karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym. G T jest osobą zdemoralizowaną o czym świadczy jego uprzednia wielokrotna karalność i nieskuteczność orzekanych kar. Skazany w okresie próby uchylał się od dozoru kuratora i nałożonych obowiązków oraz popełnił w okresie próby kolejne przestępstwo. Ponadto skazany jest osobą nadużywającą alkoholu, nie interesował się domem i rodzina, stąd też jego obecne deklaracje, choć chwalebne, nie są wiarygodne. Stąd podzielając stanowisko Sądu I instancji, iż odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego nie jest wystarczające do osiągnięcia celów kary, a skazany winien odbywać karę w zakładzie karnym, orzeczono jak w sentencji. ACZ/ms