Postanowienie II AKzw 870/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydzial

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 870/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 maja 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Zdzisław Pachowicz po rozpoznaniu w sprawie skazanego Ł. B. syna F. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 15 kwietnia 2014r. (sygn. akt IV Kow 1195/14/pr) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U Z A S A D N I E N I E Sąd Okręgowy w Opolu postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 1195/14/wz umorzył postępowanie w przedmiocie udzielenia Ł. B. przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności wskazując, że nie upłynął rok od dnia ukończenia przez skazanego poprzedniej przerwy i powrotu po niej do zakładu karnego. Postanowienie to zaskarżył w zażaleniu skazany. Wskazał, że złożył wniosek o dalszą przerwę w karze przed upływem okresu jej trwania, co w jego ocenie wyklucza zastosowanie przepisu art. 153 § 3 kkw. Podnosząc powyższą argumentację skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie mu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. 1 --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że zachodzi wskazana w art. 153 § 3 kkw formalna przeszkoda do udzielenia skazanemu Ł. B. przerwy w wykonaniu kary. Skazany został bowiem osadzony powtórnie po ukończeniu poprzedniej przerwy w dniu 9.02.2014r. Jednocześnie wskazać należy, że deklarowanej przez skazanego woli udzielenia pomocy matce nie można uznać za wypadek losowy w rozumieniu art. 153 § 3 kkw, który dawałby możliwość skorzystania z powyższej instytucji przed upływem roku od dnia ukończenia poprzedniej przerwy i powrotu po niej do zakładu karnego. Odnosząc się do argumentacji skarżącego podkreślić trzeba, że moment złożenia przez niego wniosku o udzielenie dalszej przerwy w karze nie posiada znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż poprzednio korzystał on już z tej instytucji przez maksymalny okres 1 roku. Mając na uwadze powyższe, postanowiono – jak na wstępie. Pouczenie: Na powyższe postanowienie zażalenie nie przysługuje. 2