Postanowienie II AKzw 869/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 869/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący : SSA Grażyna Świderska - Wandor Protokolant: staż Dagmara Liszewska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Marii Baran po rozpoznaniu w sprawie E. K. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia (…) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. obciążyć skazanego kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych Uzasadnienie Zażalenie jest bezzasadne. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności stanowi odstępstwo od zasady ciągłego jej wykonania, powinna być zatem udzielana tylko z uwzględnieniem wąskiego rozumienia przesłanek ustawowych. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że problemy zdrowotne, na jakie cierpi skazany, stanowią ciężką chorobę uniemożliwiającą odbywanie kary. Jak wynika bowiem z treści opinii sądowo lekarskiej z dnia 23 stycznia 2014 roku, sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania przez specjalistów z zakresu chirurgii, chorób oczu, ortopedii, nefrologii, chorób zakaźnych i medycyny sądowej u skazanego zdiagnozowano pseudosoczewkowatość oka lewego, zaćmę początkową oka lewego, stan po wylewie krwi do ciałka szklistego oka prawego, męty pokrwotoczne w ciele szklistym oka prawego, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C bez cech niewydolności wątroby, zmiany zwyrodnieniowe --- STRONA 2 --- stawów kręgosłupa i stawów biodrowych bez zaburzeń ruchomości i bez zaburzeń chodu, zmiany miażdżycowe naczyń z niedrożnością prawej tętnicy biodrowej wspólnej z wytworzeniem krążenia obocznego. Jednocześnie powołani biegli stwierdzili, że stan zdrowia E. K. nie stanowi przeszkody do obywania kary pozbawienia wolności. Oczywiście Sąd Apelacyjny nie kwestionuje konieczności poddania skazanego zabiegowi chirurgicznemu, który to winien być przeprowadzony w warunkach wolnościowej placówki służby zdrowia, jednakże niezdolność do odbywania kary ograniczać się będzie do okresu pobytu w szpitalu. Zatem w pełni uprawnionym jest stanowisko, że aktualnie skazany może przebywać w jednostce penitencjarnej i oczekiwać w niej na przeprowadzenie operacji. Nieudzielenie skazanemu dalszej przerwy w odbywaniu kary nie oznacza, że E. K. zostanie pozbawiony możliwości poddania się temu zabiegowi. Może on bowiem, w przypadku posiadania konkretnego terminu zabiegu, wystąpić o udzielenie przerwy w odbywaniu kary, bądź też zostać doprowadzony na operację pod konwojem. Tak więc niezasadne są twierdzenia obrońcy, jakoby umieszczenie skazanego w zakładzie karnym miało pozbawić go możliwości leczenia na okres trzech lat. Trzeba w tym miejscu również podkreślić, że opinia o stanie zdrowia skazanego została wydana w oparciu o treść dokumentacji medycznej oraz badanie skazanego przez zespół biegłych lekarzy sądowych. Jej wnioski są jasne i logiczne. Nie ma zatem podstaw, by kwestionować diagnozę oraz ustalenie, co do możliwości kontynuacji leczenia skazanego w warunkach wolnościowych. Nic również nie stoi na przeszkodzie, by w dalszym ciągu skazany podejmował starania celem wyznaczenie terminu operacji, na który będzie miał możliwość stawić się pod konwojem, w ramach przepustki, względnie w razie potrzeby przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Na marginesie należy jedynie dodać, że Sąd nie kwestionuje faktu, iż skazany rokowałby wykorzystanie dalszej przerwy w odbywaniu kary zgodnie z przeznaczeniem, skoro od przeszło trzech lat przebywa na wolności i w tym okresie podejmował szereg starań poprawy swego stanu zdrowia oraz przestrzegał porządku prawnego, jednak nie spełnia on podstawowej przesłanki do skorzystania z tej instytucji, bowiem jego schorzenia nie stanowią ciężkiej choroby, uniemożliwiającej jego osadzenie w zakładzie karnym. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w przypadku skazanego nie zachodzą podstawy do udzielenia mu dalszej przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny orzekł, jak w punkcie pierwszym części dyspozytywnej niniejszego postanowienia. 2 --- STRONA 3 --- O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięto w oparciu o art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 618 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. 2013, poz. 663), obciążając skazanego kosztami ryczałtu za doręczenia w postępowaniu odwoławczym. 3