Postanowienie II AKzw 869/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 869/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Alina Kamińska Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Przemysława Sabata po rozpoznaniu w sprawie A K s. H zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn.akt II Kow 323/14/pr w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Ostrołęce postanowieniem z dnia 14.04.2014r. odmówił udzielenia skazanemu A K przerwy w odbywaniu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrołęce w sprawie II K 250/12. Zażalenie na to postanowienie wniósł A K, ponownie wskazując na konieczność przeprowadzenia remontu domu oraz pomocy w pracach na gospodarstwie rolnym. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie może wywołać skutku zamierzonego przez skarżącego. Stanowisko Sądu Okręgowego, który nie dopatrzył się istnienia w niniejszej sprawie przesłanek do udzielenia przerwy, jest trafne. --- STRONA 2 --- A K potrzebę udzielenia mu przerwy uzasadniał przede wszystkim koniecznością przeprowadzenia remontu w mieszkaniu matki i babci. Należy jednak podkreślić, że potrzeba remontu nie powstała po osadzeniu skazanego, ale dużo wcześniej, dotychczas nie podjęto jednak żadnych działań w tym kierunku. Ponadto skazany ma dwóch dorosłych braci, którzy w czasie wolnym mogą wykonać niezbędne prace. Na tej samej posesji zamieszkuje też siostra skazanego wraz z mężem, który również powinien pomóc w remoncie. Udzielenia skazanemu przerwy w karze nie uzasadnia także deklarowana przez niego chęć pomocy w gospodarstwie rolnym. W gospodarstwie tym pracuje ojciec skazanego, a w razie konieczności powinien liczyć na innych członków rodziny, na których ciążą takie same obowiązki względem bliskich, jak na skazanym. Natomiast skazany powinien przede wszystkim odbyć orzeczoną karę, której naturalną konsekwencją jest brak możliwości wsparcia najbliższych. W tych okolicznościach, podzielając stanowisko Sądu I instancji, Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie. AK/acz