Postanowienie II AKzw 869/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wyd

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 869/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marzena Dobrowolska po rozpoznaniu w sprawie skazanego M. K. s. P. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego i skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt: IV Kow 1612/14/pr w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk oraz art. 1 §2 i 20 § 3 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. U z a s a d n i e n i e W zażaleniu na odmowę udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, obrońca skazanego zarzucił obrazę przepisu art. 153 § 2 k.k.w. przez przyjęcie, iż w stosunku do osoby skazanego M. K. nie zachodzą przesłanki ustawowe do zastosowania instytucji udzielenia przerwy w karze pozbawienia wolności z uwagi na fakt, iż sytuacja życiowa rodziny skazanego i zdrowotna jego córki nie wymaga udzielenia przerwy w wykonaniu orzeczonej kary. W oparciu o powyższy zarzut autor zażalenia wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie skazanemu M. K. przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na okres 6 (sześciu) miesięcy. W zażaleniu osobistym skazany podniósł okoliczności wcześniej wskazane we wniosku. --- STRONA 2 --- Rozpoznając oba zażalenia, Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Zarzut obrazy prawa materialnego jest sformułowany wadliwie, albowiem w istocie autor zażalenia kwestionuje ustalenia faktyczne. Podkreślić wypada, że obraza prawa materialnego polega na wadliwej subsumpcji niekwestionowanego stanu faktycznego do zastosowania albo nie zastosowania przepisu obligującego sąd do jego bezwzględnego respektowania. W niniejszym wypadku mamy w istocie zarzut błędu w ustaleniach stanu faktycznego. Problem sprowadza się do tego, czy sytuacja rodzinna skazanego jest taka, że dalszy pobyt jego w zakładzie karnym powoduje w rodzinie sytuację, której tylko skazany może zaradzić. Stanowisko Sądu Okręgowego jest takie, że sytuacja jest trudna, ale nie na tyle aby niezbędna była obecność skazanego. Dodatkowo argumentem jest to, że skazanego któremu już kilkakrotnie udzielona przerwy, nie zawsze wykorzystywał ją zgodnie z przeznaczeniem, skoro popełni on występek określony w art. 178a § 1 k.k. W ostatnim okresie zachowanie skazanego w zakładzie karnym uległo znacznej poprawie, co może mieć istotne znaczenie dla rozważenia warunkowego zwolnienia, ale nie ma bezpośrednio wpływu, w ocenie Sądu Apelacyjnego na udzielenie przerwy. Reasumując, mimo trudnej sytuacji rodzinnej skazanego, nie zachodzi w niniejszej sprawie taka przesłanka która nakazywałaby udzielenie przerwy. Z tych też powodów należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie. 2