Postanowienie II AKzw 868/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 868/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Alina Kamińska Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Przemysława Sabata po rozpoznaniu w sprawie A D s. J zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn.akt II Kow 322/14/pr w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14.04.2014r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce odmówił udzielenia skazanemu A D przerwy w odbywaniu kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Toruniu w sprawie II K 155/04. Od orzeczenia tego odwołał się obrońca skazanego, wnosząc o jego zmianę i udzielenie skazanemu przerwy w karze. Skarżący zarzucił orzeczeniu naruszenie art. 153 § 2 k.k.w. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało oddaleniem wniosku skazanego o udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie zmaterializowały się okoliczności przemawiające za jej udzieleniem w postaci ważnych względów rodzinnych i osobistych skazanego, w tym --- STRONA 2 --- przede wszystkim choroba żony skazanego skutkująca koniecznością zapewnienia jej opieki oraz konieczność spłaty hipoteki. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie podlega uwzględnieniu. Dokonując kontroli odwoławczej zaskarżonego postanowienia Sąd Apelacyjny stwierdził, że Sąd I instancji rozpoznał niniejszą sprawę dokładnie i wszechstronnie, wyprowadzając trafne i logiczne wnioski. Zażalenie sprowadzające się do ponownego przytoczenia okoliczności znanych już sądowi penitencjarnemu, nie może wywrzeć oczekiwanego przez skarżącego skutku. Z poczynionych ustaleń wynika, że żona skazanego przeszła operację, obecnie dochodzi do zdrowia w domu, pozostaje niezdolna do pracy zarobkowej. Sytuacja ta nie należy do najłatwiejszych i z pewnością z uwagi na charakter schorzenia wsparcie męża byłoby wskazane. Jednakże ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów nie wynika, aby była ona niezdolna do samodzielnej egzystencji. Ponadto okres rekonwalescencji poszpitalnej już minął, stan jej zdrowia będzie się poprawiać, zatem opieka ze strony skazanego nie jest niezbędna w stopniu uzasadniającym udzielenie mu wnioskowanej przerwy w karze. Dyspozycji art. 153 § 2 k.k.w. nie wyczerpuje także druga wskazywana we wniosku okoliczność, tj. konieczność spłaty kredytu hipotecznego. Zaciągając wraz z żoną to zobowiązanie skazany wiedział o konieczności odbycia orzeczonej kary i winien liczyć się z sytuacją, że żona będzie musiała samodzielnie spłacać raty zaciągniętego kredytu. Z drugiej zaś strony miał wystarczająco dużo czasu, by przed osadzeniem zapewnić środki na kolejne raty, przynajmniej na pewien okres odbywania kary. Skoro tego nie uczynił, to tym bardziej nie może to teraz stanowić podstawy do udzielenia mu przerwy w karze. Ze świadectwa lekarskiego wynika jednoznacznie, że również stan zdrowia A D nie stanowi przeciwwskazania do dalszego odbywania kary w warunkach izolacji. Końcowo zaś należy podkreślić niepewną prognozę kryminologiczną. Skazany był już wcześniej karany, korzystał z warunkowego przedterminowego zwolnienia, które zostało odwołane, do odbycia kary został doprowadzony w ramach ENA. Okoliczności te czynią realną obawę, czy w okresie przerwy przestrzegałby porządku prawnego, a po jej zakończeniu powrócił do zakładu karnego. --- STRONA 3 --- Również bliski termin końca kary, który przypada za 3 miesiące powoduje, że ewentualne udzielenie przerwy byłoby niecelowe i niepotrzebnie wydłużyło w czasie pobyt skazanego w izolacji. W tych okolicznościach, podzielając stanowisko zajęte przez Sąd I instancji, Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie. AK/acz/ms