Postanowienie II AKzw 866/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 866/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Alina Kamińska Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Przemysława Sabata po rozpoznaniu w sprawie M S s. M zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn.akt II Kow 300/14/pr w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14.04.2014r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce odmówił udzielenia skazanemu M S przerwy w odbywaniu kar 8 miesięcy, 1 roku i 6 miesięcy oraz 2 lat pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Łomży Wydział Zamiejscowy w Kolnie w sprawach VII K 334/12, VII K 39/11 i VII K 18/13. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany, ponownie wskazując na okoliczności wniosku, tj. konieczność opieki nad chorą matką oraz spłaty zadłużenia czynszowego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie może wywołać skutku zamierzonego przez skarżącego. Stanowisko Sądu Okręgowego, który nie dopatrzył się istnienia w niniejszej sprawie przesłanek do udzielenia przerwy, jest prawidłowe. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby matka M S, z uwagi na stan zdrowia, wymagała codziennej i osobistej opieki ze strony skazanego. Ponadto --- STRONA 2 --- mieszka ona z dwójką innych synów, którzy w razie potrzeby mogą udzielić jej niezbędnej pomocy. Co się zaś tyczy zadłużenia czynszowego, to powstało ono jeszcze przed osadzeniem skazanego. Z tego powodu w 2011r. orzeczono eksmisję rodziny z mieszkania. M S nie interesował się wcześniej tą sytuacją, prowadził naganny tryb życia, nadużywał alkoholu, nie pracował i nie spłacał zadłużenia. Dlatego też jego obecne deklaracje nie są wiarygodne i nie mogą uzasadnić udzielenia mu przerwy w karze. W tych okolicznościach, podzielając stanowisko Sądu I instancji, Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie. AK/acz