Postanowienie II AKzw 865/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 865/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Alina Kamińska Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Przemysława Sabata po rozpoznaniu w sprawie A Z K s. Z zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn.akt II Kow 299/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 03.04.2014r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce odmówił udzielenia skazanemu A Z K warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kar 2 lat oraz 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Ełku w sprawach II K 422/13 i II K 240/12, których koniec przypada na dzień 05.02.2015r. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany podnosząc, że odbył znaczną część kary, ukończył terapię, jego zachowanie jest prawidłowe. Wskazał też na stan swego zdrowia i potrzebę leczenia w warunkach wolnościowych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zasadniczym warunkiem zastosowania instytucji z art. 77 § 1 k.k. jest pozytywna prognoza kryminologiczna w stosunku do skazanego. Prognoza ta ma uzasadniać --- STRONA 2 --- przekonanie, że po zwolnieniu będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Ocena tej prognozy, dokonana przez sąd penitencjarny względem A Z K, zasługuje na aprobatę. Również zdaniem Sądu Apelacyjnego procesu resocjalizacji tego skazanego nie można uznać za zakończony w sposób jednoznacznie pomyślny. Skazany w warunkach izolacji zachowuje się poprawnie, przestrzega regulaminu oraz prawidłowo realizuje zadania wynikające z indywidualnego programu oddziaływania. Jednakże w jego przypadku poprawne zachowanie w zakładzie karnym nie jest miarodajną podstawą do oceny jego szans na właściwe funkcjonowanie w warunkach wolnościowych. A Z K jest osobą wielokrotnie karaną, w przeszłości bezskutecznie korzystał już z probacji w formie warunkowego zawieszenia wykonania kary. Pomimo tego ponownie wszedł w konflikt z prawem, co dowodzi jego niepoprawności. Z opinii penitencjarnej i akt sprawy wynika, że dopiero od niedawna zaczął realizować indywidualny program oddziaływania. Wcześniej, w związku ze zdiagnozowanym uzależnienie od środków odurzających, odbywał karę na oddziale terapeutycznym, jednak jego pobyt tam został skrócony z uwagi na znikome efekty. Skazany w trakcie zajęć nie wykazywał zaangażowania, nie miał też motywacji do zachowania abstynencji w przyszłości. Zważywszy, że w przeszłości dwukrotnie, z negatywnym skutkiem podejmował leczenie w warunkach wolnościowych, uzasadniona jest obawa, że skazany po zwolnieniu ponownie wróci do nałogu i poprzedniego trybu życia, z którym wiązało się naruszanie porządku prawnego. Z tym, że o ile sytuacja zdrowotna i osobista może uzasadniać udzielenie przerwy w karze, o tyle nie może determinować bytu postulowanej regulacji co argumenty przywołane w zażaleniu czyni chybionymi. Konkludując, całokształt prawidłowo ocenionych, istotnych w sprawie okoliczności nie uzasadnia jeszcze przekonania, że skazany poprawił się na tyle, że można zaufać jego deklaracjom przedterminowo zwalniając go z odbywania reszty kary pozbawienia wolności. Rozważywszy powyższe Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie. AK/acz