Postanowienie II AKzw 858/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 858/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Alina Kamińska Protokolant : Anna Tkaczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Przemysława Sabata po rozpoznaniu w sprawie W S s. W zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt II Kow 279/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M C kwotę 295,20 zł, w tym kwotę 55,20 zł podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę skazanego z urzędu przed sądami obu instancji 3. zwolnić skazanego od uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14.04.2014r. Sąd Okręgowy w Białymstoku odmówił udzielenia skazanemu W S warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku w sprawie II K 279/12, której koniec przypada na dzień 13.07.2014r. Od orzeczenia tego odwołał się obrońca skazanego, zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych wobec nieuzasadnionego przyjęcia, że brak jest przesłanek uzasadniających --- STRONA 2 --- 2 udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia, wskutek przekroczenia zasad swobodnej i logicznej oceny zebranego materiału dowodowego. Skarżący wniósł o zmianę tego postanowienia i udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy wydając decyzję w przedmiocie warunkowego zwolnienia W S nie dopuścił się zarzucanego przez obrońcę błędu w ustaleniach faktycznych. Zgromadzony materiał dowodowy został przeanalizowany z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a dokonana przez niego ocena prognozy kryminologiczno-społecznej tego skazanego uwzględnia wszystkie istotne okoliczności wymienione w art. 77 § 1 k.k. Skazany w konflikt z prawem wchodził wielokrotnie, nie jest to jego pierwszy pobyt w izolacji. Pomimo orzekanych kar i stosowanych wobec niego oddziaływań resocjalizacyjnych skazany dopuszcza się wciąż kolejnych przestępstw, głównie przeciwko mieniu. Motywem ich popełniania jest chęć zdobycia środków finansowych na alkohol, od którego skazany jest uzależniony. Dlatego dużo lepiej funkcjonuje on w warunkach izolacji, kiedy jest zmuszony zachować abstynencję, niż na wolności, gdzie nadużywa alkoholu i pod jego wpływem popełnia kolejne przestępstwa. Jednocześnie postawa W S w zakładzie karnym i stopień zaawansowania procesu jego resocjalizacji nie wskazują, że poprawił się on na tyle, aby mieć pewność, że nie powróci na drogę przestępczą. Przeciwnie, z opinii penitencjarnej wynika, że karę odbywa w systemie zwykłym, w sposób bierny, bez widocznych efektów wychowawczych. Nie jest zainteresowany pracą. Od początku odbywania kary przebywa w jednostce penitencjarnej typu zamkniętego i nadal nie daje gwarancji poprawnego funkcjonowania w warunkach zmniejszonego dozoru. Dotychczasowa postawa i tryb życia, jaki prowadził W S pozwalają wnioskować, że jest to człowiek nieodpowiedzialny, skoncentrowany na bieżącym zaspokajaniu własnych potrzeb, mający lekceważący stosunek zarówno do zasad współżycia społecznego, jak i obowiązującego prawa. U skazanego rozpoznano upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim i te niedomagania psychiczne miały z pewnością wpływ na jego kryminogenne zachowanie. Niższy poziom intelektualny skazanego nie może jednak usprawiedliwiać notorycznego --- STRONA 3 --- 3 łamania porządku prawnego. Przeciwnie, z uwagi na deficyty intelektualne występujące po stronie skazanego, proces jego resocjalizacji, aby był efektywny, tym bardziej powinien być kontynuowany w warunkach więziennych. Z tych też względów, nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia zgodnie z kierunkiem zaskarżenia, Sąd Apelacyjny orzekł jak wyżej. O wynagrodzeniu za obronę z urzędu przed sądami obu instancji orzeczono na mocy § 15 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. (Dz. U. nr 163, poz. 1348). Kierując się treścią art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. sąd zwolnił skazanego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, iż nie jest on w stanie ich uiścić. AK/acz/at