Postanowienie II AKzw 85/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 85/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego P. M. s. F. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 28 listopada 2013r. (sygn. akt IV Kow 1733/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 28 listopada 2013r. w sprawie o sygn. akt IV Kow 1733/13/pr Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze odmówił udzielenia P. M. przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując iż położenie rodziców skazanego nie uzasadnia skorzystania przez niego z tej instytucji. Członkowie rodziny skazanego powinni bowiem dołożyć wszelkich starań, by we własnym zakresie zdobyć środki utrzymania i uzyskać niezbędną pomoc. Nadto Sąd I instancji uznał, że skazany nie daje gwarancji, iż w czasie przerwy mógłby wspomóc rodziców. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skazany ponownie przedstawiając położenie swoich rodziców. Wskazał na konieczność zabezpieczenia ich w czasie okresu zimowego, zwłaszcza w postaci zdobycia opału i wykonania niezbędnych prac remontowych w zajmowanym przez nich lokalu. Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na okres 2 miesięcy. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki z art. 153 § 2 kkw, które uzasadniałyby udzielenie P. M. przerwy w odbywaniu kary, są prawidłowe. --- STRONA 2 --- Przerwa w karze może być udzielana w sytuacjach wyjątkowych, przewidzianych w art. 153 § 2 kkw jedynie wówczas, gdy zachodzą ważne względy rodzinne lub osobiste uzasadniające potrzebę obecności skazanego w warunkach wolnościowych, a przy tym jedynie poprzez jego osobiste działania można zrealizować zadeklarowane przez niego w trakcie przerwy cele. Jeśli skazany nie wykaże, że cele te potrafi i jest w stanie osiągnąć, korzystanie przez niego z tej instytucji uznać należy za nieuzasadnione. Podkreślić należy, że P. M. nie daje gwarancji, że w trakcie przerwy w karze wykonałby prace remontowe i zdobyłby opał. Nie dysponuje on bowiem środkami finansowymi na ten cel i nie wykazał, że posiada możliwości ich uzyskania w ograniczonym czasowo okresie przerwy w karze. Nie przedstawił bowiem promesy zatrudnienia. Nie rokuje on zatem wykorzystania przedmiotowej instytucji zgodnie z jej przeznaczeniem. Podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, że obecnie nie zachodzą powody udzielenia skazanemu P. M. przerwy w karze. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.