Postanowienie II AKzw 84/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 84/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2014r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Marcin Cieślikowski Protokolant: Marta Markiewicz - Khalouf po rozpoznaniu w sprawie skazanego T. H. syna J. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 17 grudnia 2013r. (sygn. akt V Kow 2178/13/pr) w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw p o s t a n a w i a zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt V Kow 2178/13/pr Sąd Okręgowy we Wrocławiu odmówił T. B. udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wskazując że z opinii lekarskiej wydanej przez lekarza więziennej służby zdrowia wynika, że skazany może być leczony w zakładzie karnym. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył obrońca skazanego zarzucając: - błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na przyjęciu, że okoliczności natury zdrowotnej nie uzasadniają obecnie uznania, że w niniejszej sprawie spełnione są przesłanki fakultatywnego udzielenia skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności wymienione w art. 153 § 2 kkw, - dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a w szczególności o nie odzwierciedlającą obecnego stanu zdrowia skazanego nieaktualną opinię lekarską. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz udzielenie skazanemu 6 – miesięcznej przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. --- STRONA 2 --- Zgodnie z art. 153 § 1 kkw w zw. z art. 150 § 1 kkw, sąd penitencjarny udziela przerwy w wykonaniu kary w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie tej kary do czasu ustania przeszkody. Od nowelizacji dokonanej ustawą z dnia z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011r., Nr 240. poz. 1431) względy zdrowotne, jeśli nie należą do kategorii chorób, o których mowa w art. 150 § 1 kkw, nie mogą stanowić podstawy do skorzystania z przedmiotowej instytucji. Zarzut skarżącego odnośnie niezastosowania art. 153 § 2 kkw w niniejszej sprawie nie znajduje zatem uzasadnienia. Ustalenia Sądu Okręgowego, że nie zachodzą warunki, które uzasadniałyby obecnie udzielenie przerwy w odbywaniu kary wobec T. H. są prawidłowe. Zarzuty skarżącego odnośnie nieprawidłowości diagnozowania jego stanu zdrowia są gołosłowne. Schorzenie na które wskazuje skarżący zostało bowiem rozpoznane u skazanego. Może być ono leczone w zakładzie karnym, co jest obecnie realizowane. Jeśli zaś przyjęte przez więzienną służbę zdrowia metody leczenia będą zgodnie z wiedzą lekarską uznane za nieskuteczne, niewątpliwie w razie takiej konieczności zostaną zmienione. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że postawa skazanego w postaci odmowy poddania się leczeniu szpitalnemu wskazuje, że traktuje on swoje położenie zdrowotne instrumentalnie. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że skazany nie posiada możliwości wyboru lekarza w warunkach izolacyjnych i powinien poddać się leczeniu w jednostce zaproponowanej mu przez administrację więzienną. Kwestia odległości od miejsca zamieszkania i powstałe utrudnienia w kontakcie z rodziną, mając na uwadze tymczasowy charakter leczenia, posiadają charakter drugorzędny. Dodać przy tym należy, że skazany nie posiada żadnych konkretnych planów na leczenie w warunkach wolnościowych w postaci miejsca i terminu podjęcia terapii. Nie daje zatem gwarancji, że przerwę w karze wykorzystałby zgodnie z deklarowanymi celami. Skoro skazany nie cierpi na ciężką chorobę w rozumieniu art. 150 § 2 kkw, jego stan zdrowia nie może stanowić podstawy do skorzystania przez niego z przerwy w karze. Na marginesie wskazać należy, że wbrew twierdzeniu skarżącego kwestia poddania się leczeniu odwykowemu przez skazanego nie stanowiła motywów rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego, jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy. Pouczenie: Na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie.