Postanowienie II AKzw 839/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 839/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Janusz Sulima Protokolant : Agnieszka Rezanow-Stöcker przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Janusza Kordulskiego po rozpoznaniu w sprawie M M s. J zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn.akt IV Kow 647/14/wz w przedmiocie odmowy warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10.04.2014r. Sąd Okręgowy w Białymstoku nie uwzględnił wniosku skazanego M M w przedmiocie udzielenia mu warunkowego zwolnienia z odbywania reszty kar zasadniczych 2 lat oraz 3 lat pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Radomiu w sprawach II K 689/06 i VIII K 1186/10, których koniec przypada na dzień 31.03.2015r. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany zarzucając, że sąd nie uwzględnił jego postawy w całym okresie izolacji, a oparł się jedynie na incydencie z dnia 15.02.2014r., podczas gdy testy narkotykowe sfałszowano, złożył on w tej sprawie doniesienie do prokuratury. Ponadto skazany zarzucił zaniechanie sporządzenia wywiadu środowiskowego w miejscu jego zamieszkania oraz nieuwzględnienie jego sytuacji rodzinnej. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonana przez Sąd I instancji ocena zasadności wniosku jest prawidłowa i zasługuje na aprobatę, a rozstrzygnięcia tego nie deprecjonują argumenty zażalenia. Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do wzruszenia trafnego rozstrzygnięcia sądu penitencjarnego. M M w konflikt z prawem wchodził wielokrotnie, przebywał już w przeszłości w zakładzie karnym, korzystał także z dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia. Pomimo tego ponownie dopuścił się czynów karalnych, w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k. Kara 2 lat pozbawienia wolności orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie była skuteczna i zarządzono jej wykonanie. Do odbycia kary był poszukiwany listem gończym. Jednocześnie od czasu osadzenia w zakładzie karnym prezentował postawę regulaminową, nie stwarzał problemów wychowawczych, prawidłowo realizował zadania wyznaczone w ramach indywidualnego programu oddziaływania, pracował, korzystał też z pozytywnym skutkiem z przepustek. Okoliczności te mogłyby przemawiać za udzieleniem M M warunkowego przedterminowego zwolnienia. Poza oceną sądu penitencjarnego, a także sądu odwoławczego nie mógł jednak pozostać fakt, że w dniu 15.09.2013r. nadużył on zaufania administracji zakładu karnego, wykryto u niego obecność substancji odurzających w organizmie. Skutkowało to wymierzeniem mu kary dyscyplinarnej oraz degradacją i przeniesieniem do jednostki penitencjarnej typu zamkniętego. Kika dni później dokonał samouszkodzenia o charakterze instrumentalnym. Zdarzenia te miały miejsce w czasie, kiedy to skazany – zamierzając wystąpić o warunkowe zwolnienie - powinien dołożyć szczególnej staranności, aby do jego zachowania nie było żadnych zastrzeżeń. Można z tego wnioskować, iż mechanizmy samokontroli są jeszcze u skazanego niedostatecznie wykształcone, a pozytywne przejawy zachowania wymagają utrwalenia. Skoro bowiem w warunkach zmniejszonego dozoru nie zawsze zachowuje się zgodnie z wymogami, to tym bardziej na wolności, gdzie nie będzie poddany tego rodzaju ograniczeniom, prognoza jego zachowania jawi się jako niepewna. Jeśli zaś chodzi o nieuwzględnienie sytuacji rodzinnej skazanego, to okoliczność ta może uzasadnić udzielenie przerwy w karze, pozostaje natomiast bez wpływu na formułowaną prognozę kryminologiczną, która warunkuje wcześniejsze zwolnienie. Z tych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji. JS/acz/mz