Postanowienie II AKzw 837/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w s

--- STRONA 1 --- Sygn.akt II AKzw 837/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2014r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Janusz Sulima Protokolant : Barbara Mosiej przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku – Danuty Dąbrowskiej – delegowanej do Prokuratury Apelacyjnej po rozpoznaniu w sprawie J O s. W zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 20 marca 2014 r.,sygn. akt IV Kow232/14/pr w przedmiocie udzielenia dalszej przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art.437§1k.p.k. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. K K kwotę 221,40 złotych, w tym kwotę 41,40 złotych podatku VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 marca 2014 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku odmówił udzielenia skazanemu J O dalszej przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie to zaskarżyła obrońca skazanego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia polegający na uznaniu, iż obecność skazanego na wolności nie jest konieczna w rozumieniu --- STRONA 2 --- art. 153 §2 k.k.w. wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia w części w pkt I. poprzez uwzględnienie wniosku skazanego J O o udzielenia dalszej przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie obrońcy skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji prawidłowo rozpoznał niniejszą sprawę, wyciągając trafne wnioski o braku przesłanek z art. 153 §2 k.k.w. Generalnie bowiem ważne względy rodzinne, stanowiące fakultatywną przesłankę udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności tylko wtedy stanowią podstawę do jej udzielenia, gdy sytuacja rodziny skazanego jest na tyle ciężka, że zagrożony jest jej byt, o ile oczywiście obecność skazanego na wolności może prowadzić do poprawy położenia jego najbliższych. Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ustalił, że matka skazanego w chwili obecnej ma zaspokojone podstawowe warunki egzystencjonalne. Ponadto T O znajduje się od początku bieżącego roku pod opieką pomocy społecznej, która zapewnia jej niezbędną pomoc, jak również matka skazanego jest trzy razy w tygodniu odwiedzana przez opiekunkę, która robi jej zakupy, sprząta w mieszkaniu, przynosi opał oraz świadczenie emerytalne dla matki skazanego (k. 39-40). Wskazać przy tym należy, że konieczność przeprowadzenia remontu mieszkania, który mógłby wykonać skazany nie stanowi wyjątkowej okoliczności w rozumieniu art. 153 §2 k.k.w., która miałaby uzasadniać udzielenie dalszej przerwy skazanemu w wykonywaniu kary pozbawienia wolności. Podnieść należy, iż matka skazanego może samodzielnie pozyskać środki na ten cel za pośrednictwem odpowiedniej jednostki pomocy społecznej i jego wykonanie zlecić osobom trzecim. Tym samym obecność skazanego w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie jest konieczna. Również zwraca uwagę fakt, że skazany J O pomimo udzielonej mu wcześniejszej przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności nie potrafił w sposób właściwy jej wykorzystać, gdyż ponownie popadł w konflikt z prawem. Nadto z opinii dotyczącej skazanego J O wydanej przez Areszt Śledczy w Białymstoku (k. 17-19) jednoznacznie wynika, że skazany jest sprawcą niepoprawnym, bezkrytycznym wobec swoich wcześniejszych zachowań związanych z popełnieniem czynów zabronionych, deklarującym przynależność do podkultury więziennej i silnie utożsamiającym się z jej zasadami, który --- STRONA 3 --- pomimo przebywania w warunkach izolacji więziennej jest wielokrotnie karany dyscyplinarnie. Dopełniając powyższą argumentację wskazać również należy, że przy ocenie przesłanek o których mowa w art. 153 § 2 k.k.w. należy mieć na uwadze czy skazany daje gwarancję, że w czasie ewentualnej przerwy wykorzysta ją zgodnie z przeznaczeniem i nie wejdzie powtórnie w konflikt z prawem. Dokonując oceny właściwości i warunków osobistych skazanego pod kątem okoliczności popełnionych czynów prognoza ta jawi się negatywnie. Podzielając zatem stanowisko Sądu I instancji w przedmiocie braku przesłanek do orzeczenia dalszej przerwy w karze, Sąd Apelacyjny rozstrzygnął jak na wstępie. O nieopłaconych kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie art. 618 §1 pkt 11 k.p.k. i §15 pkt 1, §19, §2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461).