Postanowienie II AKzw 835/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 835/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Janusz Sulima Protokolant : Agnieszka Rezanow-Stöcker przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Janusza Kordulskiego po rozpoznaniu w sprawie D P P s. D zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt I 1. Kow 384/14/pr w przedmiocie przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Łomży odmówił udzielenia skazanemu D P P przerwy w odbywaniu kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 10 lipca 2012 r., sygn. akt. II K 590/12. Zażalenie na to postanowienie złożył skazany, zarzucając, że pozostaje w trudnej sytuacji finansowej i życiowej. Wskazał, że posiada bardzo dobrą opinię kuratorską, musi przeprowadzić poważny remont domu z uwagi na przeciekający dach oraz występującą wilgoć i zagrzybienie na ścianach. Podniósł także, że jest jedyna osobą, która jest w stanie zapewnić odpowiednie warunki swojej rodzinie. --- STRONA 2 --- Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji prawidłowo rozpoznał niniejszą sprawę, wyciągając trafne wnioski o braku przesłanek z art. 153 § 2 k.k.w. Generalnie bowiem ważne względy rodzinne, stanowiące fakultatywną przesłankę udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności tylko wtedy stanowią podstawę do jej udzielenia, gdy sytuacja rodziny skazanego jest na tyle ciężka, że zagrożony jest jej byt, o ile oczywiście obecność skazanego na wolności może doprowadzić do poprawy położenia jego najbliższych. Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ustalił, że narzeczona skazanego i jego syn znajdują się na utrzymaniu jej matki, a ponadto W K P zamieszkuje wspólnie z dzieckiem w tym samym budynku, w którym mieszka jej rodzina – matka, ciotka i cioteczny brat, którzy zajmują oddzielne pomieszczenia. Pomiędzy domownikami, panują neutralne relacje, tak więc konkubina skazanego wbrew twierdzeniom osadzonego zawartym w zażaleniu może liczyć na pomoc członków rodziny, a tym samym obecność osadzonego nie jest niezbędna. Wskazać przy tym należy, że konieczność przeprowadzenia remontu mieszkania, który mógłby wykonać skazany nie stanowi wyjątkowej okoliczności w rozumieniu art. 153 §2 k.k.w., która miałaby uzasadniać udzielenie dalszej przerwy skazanemu w wykonywaniu kary pozbawienia wolności. Podnieść należy, iż w remoncie mieszkania skazanego W K P mogą pomóc członkowie jej rodziny, chociażby jej cioteczny brat, jak również osoby trzecie, a sama zainteresowana może starać się pozyskać środki finansowe na ten cel z odpowiedniego organu jednostki pomocy społecznej. Tym samym obecność skazanego w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie jest konieczna. Należy wskazać, że przerwa w karze ma zawsze charakter wyjątku od zasady nieprzerwanego wykonywania kary, dlatego przesłanki jej udzielenia powinny być ściśle interpretowane, a jej udzielenie może nastąpić tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach. (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt. II AKzw 398/11). Dopełniając powyższą argumentację wskazać również należy, że przy ocenie przesłanek, o których mowa w art. 153 § 2 k.k.w. należy mieć na uwadze czy skazany daje gwarancję, że w czasie ewentualnej przerwy wykorzysta ją zgodnie z przeznaczeniem i nie wejdzie powtórnie w konflikt z prawem. Dokonując oceny właściwości i warunków --- STRONA 3 --- osobistych skazanego pod kątem okoliczności popełnionego czynu prognoza ta jawi się negatywnie. Podzielając zatem stanowisko Sądu I instancji w przedmiocie braku przesłanek do orzeczenia dalszej przerwy w karze, Sąd Apelacyjny rozstrzygnął jak na wstępie. JS/ars