Postanowienie II AKzw 830/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w s

--- STRONA 1 --- Sygn. akt II AKzw 830/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Jacek Dunikowski Protokolant : Monika Zuzga przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Janusza Kordulskiego po rozpoznaniu w sprawie A. I. s. M. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt III Kow 658/14/pr w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie odmówił udzielenia skazanemu A. I. przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany wskazując, że chce uzyskać przerwę, gdyż jego rodzina znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Argumenty wskazane w zażaleniu nie skutkowały odmienną oceną wniosku skazanego niż ta, jaką przedstawił Sąd Okręgowy. --- STRONA 2 --- Przerwa w wykonaniu kary pozbawienia wolności jest instytucją szczególną postępowania wykonawczego, stanowiącą wyjątek od zasady, w myśl której kara ta powinna być wykonywana w sposób ciągły, a więc przesłanki jej udzielania powinny być interpretowane ściśle. Wskazać bowiem trzeba, że pozbawienie człowieka wolności zawsze wywołuje pewne negatywne następstwa w jego życiu osobistym, zawodowym i rodzinnym. Sytuacja taka stanowi jednak naturalną konsekwencję izolacji więziennej. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd Okręgowy trafnie ustalił, iż w przypadku skazanego nie zachodzą żadne szczególne okoliczności o których mowa w art. 153 § 2 k.k.w. Sąd Okręgowy słusznie uznał, że okoliczności podnoszone przez skazanego stanowią naturalne następstwo wykonywania kary pozbawienia wolności i nie mogą być podstawą do udzielenia przerwy. Należy podkreślić, że treść zaświadczenia dołączonego do wniosku przeczy twierdzeniu skazanego, że jego małżonka jest bezrobotna. Z zaświadczenia wynika bowiem, że pozostaje ona na urlopie wychowawczym do momentu osiągnięcia przez dziecko trzech lat i otrzymuje comiesięczne wynagrodzenie przysługujące na urlopie wychowawczym do chwili osiągnięcia przez dziecko wieku półtora roku (k. 10). Młodszy syn skazanego urodził się dnia 17 sierpnia 2013 roku (k. 6), a zatem małżonka skazanego będzie otrzymywać wynagrodzenie jeszcze przez osiem miesięcy. Do końca kary skazanemu pozostało zaś jeszcze dziesięć miesięcy. Oznacza to, że żona skazanego będzie otrzymywać wynagrodzenie niemal przez cały okres jego pozbawienia wolności. Fakt, że skazany jest obcokrajowcem, a jego rodzina mieszka za granicą, uniemożliwia weryfikację jego twierdzeń poprzez sporządzenie wywiadu środowiskowego, a także nadzór nad jego zachowaniem w toku przerwy. Sąd I instancji słusznie zauważył, że w takiej sytuacji nie ma gwarancji, że skazany powróci do zakładu karnego w celu odbycia pozostałej części kary pozbawienia wolności. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny nie stwierdzając zatem podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia utrzymał je w mocy.